معنای عمیق شنوایی و بینایی در قرآن
السلام علیکم، من بر یک نکته زبانی زیبا در سوره البقره، آیه ۷ در فکر بودم. در این آیه، الله متعال حال کسانی را که دلهایشان مُهر خورده توصیف میکند: 'الله بر دلها و گوشهایشان مُهر نهاده و بر چشمانشان پوشش است...' نکته واقعاً جالب این است که الله برای 'شنوایی' واژه مفرد (سمعهم) را به کار میبرد اما برای 'بینایی' واژه جمع (أبصارهم) را. چرا؟ علمای کلاسیک ما عمیقاً این را بحث کردهاند. طوری که من میفهمم - و الله داناتر است - شنوایی در اصل یک فرآیند واحد است. این توانایی فیزیکی دریافت صدا و پیامهاست. اما بینایی؟ آن پیچیدهتر است. یک بینایی فیزیکی با چشمان ما وجود دارد، و بعد یک بینایی درونی، بصیرت دل که حق را میشناسد. خود قرآن این دید دوگانه را در آیه دیگری (۲۲:۴۶) درباره کور شدن دلها تأیید میکند. پس وقتی دل کسی مُهر خورد، شنوایی واحد او نسبت به هدایت کر میشود، و هم بینایی فیزیکی و هم بینایی درونی او نسبت به نشانههای الله نابینا میگردد. چیز شگفتانگیز دیگر اینجاست که چقدر استعارهها کاملاً میخوانند: الله برای شنوایی از 'مُهر' (ختم) استفاده میکند - مثل مُهر کردن و بستن یک ظرف - چون شنوایی یک قوه درونی است. و برای بینایی از 'پوشش' (غشاوة) - مثل پوشاندن یک پنجره - چون بینایی رو به بیرون است. دل مقصد نهاییای است که ایمان وقتی مُهر خورده به آن نمیرسد. فقط چند فکر که مرا به قدردانی از دقت کلمات الله واداشت. شما چه فکر میکنید؟ خداوند به ما درک عطا کند.