دردِ از دست دادن گربه عزیزم: اعتماد بر نقشه الله ولی قلبم پرسشگر است
بعد از از دست دادن گربه عزیزم، واقعاً زمان سختی را سپری میکنم. صادقانه باور دارم که الله بهترین برنامهریز است، که محبتش به ما فراتر از تصور ماست و که سرنوشتمان پیش از تولدمان نوشته شده است. همه چیز-زندگیمان، مرگمان، کارمان و هر آنچه اتفاق میافتد-در علم و فرمان الله قرار دارد. این باور را در عمق قلبم نگه داشتم. اما بخشی که نمیتوانم از آن رها شوم این فکر است که شاید گربهام به خاطر اشتباهات دامپزشک یا جدی نگرفتن وضعیتش از دنیا رفته باشد. دامپزشک یکی از معروفترینها در کشور ماست. او حیوانات در وضعیت بدتر از گربه من را نجات داده است. وقتی برای اولین بار پسرم را به کلینیک بردم، دامپزشک اطمینان داد که به زودی بهبود مییابد و وضعیت تهدیدکننده زندگی نیست. به او اعتماد کردم و باور داشتم که گربهام بهتر خواهد شد. سپس، ناگهان، پسرم مرد. هنوز هم نمیتوانم درک کنم که چطور همه چیز به این سرعت اتفاق افتاد. به دنبال پاسخ میگردم، سعی میکنم بفهمم چه چیزی اشتباه پیش رفت و آیا کاری متفاوت میتوانست انجام شود. نمیتوانم این آخرین روزها را از ذهنم بیرون کنم. قبلاً هنگام ناهار به خانه میدویدم فقط برای چک کردن پسرم. در سهشنبه، ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۶، وقتی او را دیدم، میخواستم نیمروز مرخصی بگیرم تا او را زودتر به کلینیک ببرم. اما میترسیدم که رئیسام مرخصی را تأیید نکند و فکر کردم بالاخره میتوانم او را عصر ببرم. پس به سر کار برگشتم. وقتی بالاخره همان عصر او را به کلینیک بردم، وضعیتش بدتر شده بود. اما متوجه نشدم که تهدیدکننده زندگی است. به دامپزشک اعتماد داشتم، مخصوصاً که به من گفته بود پسرم خوب خواهد شد. دامپزشک حدود ساعت ۷:۵۰ عصر او را روی سرم گذاشت و سپس برای دوش گرفتن رفت. حدود ساعت ۱۰ شب برگشت و گفت فردا پسرم را برای عمل جراحی بیاور. مدام فکر میکنم: اگر آن نیمروز را گرفته بودم و سهشنبه زودتر او را برده بودم، شاید وضعیتش تا این حد بد نمیشد. شاید عمل جراحی زودتر اتفاق میافتاد. شاید امروز هنوز با من بود. یکی از چیزهایی که بیشتر آزارم میدهد یادآوری رنج فراوان پسرم در کلینیک است. مدام به دردش فکر میکنم، مخصوصاً وقتی در حین گذاشتن کاتتر فریاد زد. قلبم میشکند وقتی تصور میکنم چقدر ترسیده و ناراحت بوده است. او را به آنجا بردم تا بهتر شود، تحت درمان قرار گیرد و سالم به خانه بیاید. هرگز تصور نمیکردم جایی که امیدوار بودم او را نجات دهد، جایی باشد که آخرین روزهایش را آنجا گذراند. احساس درماندگی زیادی میکنم که میدانم نمیتوانستم رنجش را از بین ببرم. ای کاش میتوانستم او را از همه آن دردها محافظت کنم. این خاطرات مرا آزار میدهند و نمیتوانم دست از این فکر بردارم که آیا چیزها میتوانستند متفاوت باشند. این افکار مرا رها نمیکنند چون نمیتوانم کمک کنم ولی فکر کنم که آیا یک انتخاب متفاوت از طرف من یا دامپزشک میتوانست نتیجه را تغییر دهد. در عین حال، به خودم یادآوری میکنم که الله قبلاً سرنوشتمان را نوشته است و آنچه مقدر است اتفاق خواهد افتاد. باور دارم که زندگی و مرگ پسرم جزئی از فرمان الله بود. با این حال، هنوز هم برای سازش میان آن باور و پرسشهایم درباره درمان دامپزشک و تصمیمات خودم تلاش میکنم. میدانم که باور به فرمان الله به معنای این نیست که هرگز درد احساس نخواهم کرد یا سؤالی نخواهم داشت. اما برای یافتن آرامش میان پذیرش آنچه الله نوشته است و این پرسش که آیا مرگ پسرم قابل پیشگیری بود، در تقلا هستم. خیلی دلم برایش تنگ شده. ای کاش میتوانستم به آن روزها برگردم، او را نزدیک نگه دارم و هر کاری ممکن برای نجاتش انجام دهم. میدانم که نمیتوانم گذشته را تغییر دهم، اما قلبم هنوز به دنبال پاسخهایی است که شاید به درک دلیل از دست دادنش کمک کنند. لطفاً برایم دعا کنید، که الله صبر به من بدهد و این درد را آسان کند. آمین. 🤲🏻
الحمدلله برای وقتی که داشتیشش. پشیمانی با وقت آرامتر خواهد شد إنشاءالله، عشق تو بهش خیلی روشن است.