در جستجوی راهنمایی برای مشکلات زناشویی
السلام علیکم. برای دریافت نصیحت صادقانه در مورد ازدواجم در میان میگذارم. وقتی ابتدا ازدواج کردیم، شوهرم بسیار مهربان و دوستداشتنی بود - او از پاکستان آمده بود و با من با چنان مراقبتی رفتار میکرد. حالا یک فرزند داریم، اما به مرور زمان رفتارش تغییر کرد. شروع کرد به تند و زننده صحبت کردن و استفاده از الفاظ ناپسند، و من فقط از کنارش میگذشتم، با آنکه مرا میگریاند و از درون میشکست. لحظات خوب هم داشتیم، اما چیزهایی مثل خیره شدن به زنان دیگر هم بود - فکر میکردم شاید من بیشازحد حساسیت نشان میدهم، اما باز هم تکرار میشد و مرا در هم میکوبید. بعد از زایمان، وقتی هنوز در حال بهبودی از بخیهها بودم، مجبور کرد صندلی ماشین بچهمان را خودم به تنهایی حمل کنم. این را هم نادیده گرفتم و در زندگی باقی ماندم. پسرم دعواهای ما را میشنید و اوضاع بدتر شد، باوجود لحظات خوش در میان. حس میکردم باید همه چیز را جمع و جور نگه دارم. اگر میخواستم چیزی بخرم، باید اجازه میگرفتم، با آنکه از نظر مالی مشارکت دارم - و خریدهایم را پنهان میکردم چون میدانستم اگر درخواست کنم میگوید نه. با گذشت زمان به خشونت فیزیکی کشید: پاهایش را روی صورتم میگذاشت، هل میداد، یا بازویم را محکم میگرفت. اول جدی نگرفتم، سادهلوح بودم. اما اخیراً نزدیک لبهایم مشت زد و بازویم را آنقدر محکم فشار داد که کبود شد. حتی پسرمان را راضی کرد تا کلمات بد علیه من به کار ببرد. جیغ کشیدم، در ماشین دچار حمله اضطراب شدم، و او آینه داخلی را شکست - پسرم همه اینها را دید. دیگر کافی است. بارها عذرخواهی کرده، اما من از اینکه همسر کامل و بیعیب باشم که آشپزی میکند، نظافت میکند و همه کارهای منتظره را انجام میدهد خسته شدهام. نزدیک به دو ماه است که قبل از این اتفاق مرتب نماز میخوانم. دل به درگاه خدا ریخته، بارها استخاره و تهجد خواندهام. حالا در خانه مادرم هستم، کمی فاصله گرفتهام، اما او اصرار دارد برگردم، میگوید اینجا کسی را برای حمایت ندارد و اگر برنگردد به پاکستان بازمیگردد. ادعا میکند تغییر کرده و دیگر تکرار نمیکند، اما دلم احساس بیگانگی میکند. وقتی پیشش هستم، انگار واقعاً دردی را که به من و فرزندمان زده درک نمیکند. چه باید بکنم؟ سعی کردهام زمان بیشتری نزد مادرم بمانم، اما احساس آرامش نمیکنم. خواهش میکنم، برای نصیحت درماندهام - نمیخواهم پسرم بیشتر شاهد این صحنهها باشد؛ او بسیار ناراحت است و دیگر با پدرش رابطهای ندارد، همیشه به من میگوید دوستم دارد. دلم میگوید این درست نیست، به خصوص که پدر و مادرش حمایت نمیکنند و فقط میگویند برگردد.
واقعیت این که او بعد از زایمان شما را مجبور کرد صندلی ماشین را حمل کنید، همه چیز را به شما میگوید. این یک اشتباه نیست، این بیرحمی است. شکستن آینه در مقابل پسرتان؟ این ضربه روحی است. عذرخواهی بدون تغییر واقعی بازی دادن است. شما دعا کردهاید، گریه کردهاید، حالا اقدام کنید. پسر شما بیشتر از یک چهره پدرانه به آرامش نیاز دارد.