آیا عبادات من گمراه است اگر جنت و جهنم انگیزهٔ اصلی من باشد؟

سلام علیکم، برادران و خواهران. این اواخر خیلی دارم تأمل میکنم و میخواستم آنچه در ذهنم است با شما در میان بگذارم. وقتی کارهای نیک انجام میدهم و از گناهان دوری میکنم فقط به خاطر رسیدن به جنت، احساس میکنم تمرکزم بیشتر روی خودم است و خداوند اصلاً در مرکز نیست. و وقتی از ترس جهنم از گناهان پرهیز میکنم، باز هم همینطور به نظر میرسد-باز هم در مورد خودم است به جای او. این باعث میشود از خودم بپرسم آیا این شخص را خودخواه یا خود محور میکند، یا آیا صداقت ما را در دیدگاه خداوند پایین میآورد. چون شنیدهام خداوند ما را آفرید تا او را عبادت کنیم، نه فقط به دنبال آنچه به نفع ماست. پس زندگی برای جنت و جهنم یکجورایی احساسی است شاید انگار واقعاً نکتهٔ اصلی را از دست دادهام. اما از طرف دیگر، جنت و جهنم انگیزهدهندگان طبیعی هستند-مثل کشش به سوی خوبی و ترس از شرارتی-که خود خداوند آنها را قرار داده تا ما هدایت شویم، درست است؟ من فکر کردهام شاید اینها مانند پلههای قدمی هستند: وقتی واقعاً اجازه دهی جنت و جهنم انگیزهٔ تو باشند، هدف بالاتر این میشود که فقط بر خوشنودی خداوند تمرکز کنی. شاید نه این است نه آن-الله، جنت، و جهنم همه با هم کار میکنند تا ما را بر راه راست قرار دهند. اما پس از آن سردرگم میشوم چون وقتی سعی میکنم عبادت خداوند محرک اصلی من باشد، باز هم افکار جنت و ترس از جهنم به قلبم میآید و همه چیز را در هم میآمیزد. آیا این فقط چیزی است که با تمرین و زمان بهتر میشود؟ ببخشید اگر این شبیه فکر زیاد کردن است-فقط برخی افکار صادقانه بودند که باید بیرون میدادم. واقعاً از هر توصیهای از کسی که این را بهتر میفهمد قدردانی میکنم. جزاکم الله خیراً.