من مادرم، تنها خانوادهام را بر اثر سرطان از دست دادهام و دیگر قدرت ادامه دادن را ندارم
السلام علیکم، برادران و خواهران عزیز، از همه شما برای دعاهایتان برای مادرم (قبلاً زمانی که او در بیمارستان با خونریزی و سرطان بستری بود نوشته بودم) خداوند به شما خیر بدهد. با وجود اینکه کیسههای خون دریافت کرد و هموگلوبینش افزایش یافت، او صبح پنجشنبه بلافاصله بعد از اذان فجر فوت کرد. خداوند او را رحمت کند، بیامرزد و قبرش را پر از نور کند. کاملاً شکستم. تهیای که احساس میکنم فراتر از کلمات است. فقط غم نیست-انگار بخشی از وجودم از تنم کنده شده. مدتها در کنارش جنگیدم، نگرانش بودم، ازش مراقبت کردم، بیپایان دعا کردم که بهبود پیدا کند. و حالا او رفته است. گاهی یادم میرود که او اینجا نیست، بعد ناگهان یادم میآید و باور نمیکنم که باید روز دیگری را بدون او سپری کنم. صادق باشم: دلم میخواهد بمیرم. مدام به پایان دادن به زندگیم فکر میکنم تا دوباره پیشش باشم. بخشی از وجودم امیدوار است شاید خداوند ببیند چقدر خرد شدهام و مرا ببخشد. سالها با افسردگی عمیق و وسواس دست و پنجه نرم کردهام، در نوجوانی مورد سحر قرار گرفتم و همین امسال در محل کارم با زورگویی و آزار مواجه شدم. مادرم تنها چیزی بود که مرا به زندگی وصل میکرد-او دلیلی بود که ادامه بدهم. حالا آن تکیهگاه از دست رفته. پدرم در سال ۲۰۱۵ فوت کرد. نه برادری دارم، نه خواهری. هیچ والدی برای پناه بردن ندارم. در این دنیا کاملاً احساس تنهایی میکنم. آموزههای اسلام درباره تقدس زندگی را میدانم، و میدانم خودکشی پاسخ نیست. اما دانستن این در ذهنم، دردم را آرام نمیکند. از مسیری که افکارم مرا به آن میکشاند میترسم. نیاز ندارم کسی فقط بگوید "صبر داشته باش" یا به من بگوید درمان شوم (در حال حاضر این کار را انجام میدهم و دارو مصرف میکنم). نیاز دارم کسی که واقعاً این نوع غم را درک کند و بتواند به من کمک کند بفهمم چگونه، به هر طریقی، با این بار زندگی کنم و زنده بمانم. لطفاً کمکم کنید… خداوند مادرم را رحمت کند، بیامرزد، قبرش را نورانی کند، جنت الفردوس را به او عطا کند و ما را به زودی-خیلی زود-در جایی که هیچ سرطانی و هیچ خداحافظیای نیست، دوباره گرد هم آورد.
خواهر، من شش ماه قبل مادرم را از دست دادم از همین مریضی. سکوت برای مدتی کرکننده است راستش. یک چیزی که مرا محکم نگه داشت هر روز برایش دعا کردن بود-وقتی هیچ هدفی نداشتم به روزم مقدار کمی مقصد میداد. تو در این تنها نیستی، من حرف های تو را در قفسه سینهام حس میکنم.