ما چطور به این مرحله رسیدیم و چرا ادامه دارد؟

السلام علیکم. اسلام به مرد و زن هر دو عدالت داده است و ما بارها در این باره حرف میزنیم، اما خودمان فراموش میکنیم که این عدالت را اجرا کنیم. در بیشتر مواقع این بیعدالتی بیشتر دامن زنان را میگیرد. در جامعۀ ما، تقریبا عادی شده است که مردان به زنان نگاه نامناسبی داشته باشند. با اینکه میدانیم این کار غلط است، ولی اغلب مردان را تبرئه میکنیم و با استناد به "میل طبیعی" از آنها دفاع میکنیم. اما وقتی یک خواهر تبرج (خودنمایی) میکند، آن را مسئلهای بسیار جدیتر تلقی میکنیم. من دیدهام که حتی زنان هم گاهی در مورد خواهرانشان انتقاد میکنند، بیشتر از آنکه از مردان انتقاد کنند. من از هیچ گناهی دفاع نمیکنم، اما یک واقعیت را میگویم: ما اشتباه میکنیم که زنان را برای گناهان در حد مشابه، شدیدتر مورد انتقاد قرار میدهیم. ما میتوانیم قبول کنیم که تبرج و پائین نینداختن نگاه، مسائل مشابهی برای زنان و مردان هستند. اما آخرین بار کی پیش آمده که پایین نینداختن نگاه یک برادر، جنجال بزرگی به پا کرده باشد؟ اما مطمئنم بسیاری از ما یادمان هست که پوشش نامناسب یک خواهر بحثهای گستردهای برانگیخت. باز هم تأکید میکنم که من از کار نادرست دفاع نمیکنم. خودم به عنوان یک برادر میگویم که ما مردان باید بیشتر در مقابل هم مسئول باشیم. اگر به برادرانمان در برابر گناه نصیحت نکنیم، چه دوستیای است؟ من معتقدم خواهران هم باید سهم خود را ادا کنند و به حق مردان را برای چنین کارهایی مورد بازخواست قرار دهند. خواهران باید دست از پذیرفتن برخی رفتارها به عنوان "ذات مردانه" بردارند. نظر شما در این مورد چیست، برادران و خواهران عزیز؟