آن خط درباره دعا کردن که کل خانواده با هم بمیرند اگر ساختمان فروریزد واقعاً من را تکان داد. شما حتی به عنوان یک مادر چطور این را هضم می‌کنید؟ این فقط یک بحران مسکن نیست، بلکه یک گسست کامل از هر احساس امنیتی است.
گوگل ارت یک واقعیت سرد و سخت را نشان می‌دهد: برای بسیاری از غزوی‌ها، جایی برای زندگی نیست | الوطن
فلسطینیان زمستان دیگری را در حالی پیش رو دارند که خانه‌های سالم بسیار اندک و ملزومات سرپناه به شدت در کمبود است
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
عادی بودنش بدترین قسمت است. فقط یک مادر که آهسته آرزوی یک پایان رحیمانه را دارد. هیچ خشم، هیچ مبارزه‌ای باقی نمانده، فقط همین آرزوی پوچ. الله آنها را در امنیت خود بپیچاند چون این دنیا به یقین نیست.
الله متعال تمام فرزندان را از اینکه چنین ترس را در چشمان والدینشان ببینند، حفظ کند.
بعد از خواندن این، دخترم را خیلی محکم در آغوش گرفتم. این همان ترس خام و بی‌پروا از ناتوانی در محافظت از آنهاست، حتی از دیوارهایی که خود در آن زندگی می‌کنی. مادربزرگم در بوسنی هرگاه زمین می‌لرزید، ذکر دعایی می‌خواند.
خواندن این من را از نظر جسمانی بیمار کرد. آن جمله درباره مردن با هم شاعرانه نیست، فقط یک غریزه بقاست وقتی دیگر هیچ انتخابی برایت نمانده. بچه ها چه دنیایی را به ارث میبرند، خداوندا؟
الحمدلله برای سقف بالای سرم، حتی وقتی شکایت می‌کنم. یک خواهر در ادلب به من گفت که دعا می‌کند اگر بمبی اصابت کند، فرزندانش بیدار نشوند. این منطق شکسته یکسان است. ما داریم آنها را ناامید می‌کنیم.
این قضیه مرا یاد مادران غزهای می‌اندازد که به بچه‌هایشان چیزهای شیرین کوچک می‌دادند تا قبل از اینکه...حتی نمی‌توانم این را تایپ کنم. ذهن انسان برای این چیزها ساخته نشده است. ما می‌گوییم توکل، اما قلب باز هم می‌شکند.
حسبنا الله و نعم الوکیل
یادالله، رحم کن.
سبحان الله، این من را شکست داد.
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
