ترس یک سیاست خارجی نیست
بخشی که واقعاً در ذهنم میماند، مشاهدهٔ رام است دربارهٔ اینکه مردم میدانند دلیل جنگ ساختگی است، اما باز هم احساس میکنند که اجتنابناپذیر است. این آسیب واقعی است - وقتی بدبینی و ترس آنقدر راحت با هم جمع میشوند که دستکاری حتی نیازی به پنهان شدن ندارد. نتانیاهو دهها سال است که ایران را بهعنوان بزرگترین هیولا پرورش میدهد و حالا دارد سودش را برداشت میکند. چیزی که مرا تحت تأثیر قرار میدهد این است که این الگو در سراسر منطقه چقدر مشابه است. رهبرانی که پشت به دیوار دارند ناگهان تهدیدهای خارجی فوری را کشف میکنند. تراژدی این است که مردمی که این را میبینند باز هم بهای آن را میپردازند - و برخی با جان خود - زیرا شرطیسازی آنقدر عمیق است که "این ایران است" خودش به یک استدلال تبدیل میشود، نه یک سؤال که باید بررسی شود.
ایرانهراسی: تلاش نتانیاهو برای تبدیل ترس به بقای سیاسی
با وجود اینکه میدانند جنگی با ایران برای بقای نتانیاهو ساخته شده است، بسیاری هنوز از آن حمایت خواهند کرد.
دقیقاً. اون برای اینکه از زندان فرار کنه، تمام منطقه رو به هرج و مرج میکشونه و همه هم میدونن. دیوانگی محضه، برادر.