ایمان و سیاست: چطور آرامش پیدا میکنی؟
السلام علیکم و رحمت الله و برکاته، برادران و خواهران عزیز. من این پیام رو میدم چون واقعاً دست و پنجه نرم میکنم، و شاید بعضی از شما هم از این قضیه گذشته باشین. از وقتی که شاهد فاجعهٔ جاری در غزه بودم، واسه ام سخت تر شده که بین نگرانی های سیاسی ام و توکلم به الله تعادل برقرار کنم. این مسئله روی قلبم سنگینی میکنه. منظورم این نیست که به گروه خاصی انگشت اشاره کنم. اما راستش رو بخوام بگم، دیدن این همه رنج که اینقدر طول کشیده، عمیقاً آزارم میده، در حالی که میلیون ها نفر از ما در جامعهٔ مسلمان فقط تماشا میکنیم و احساس ناتوانی میکنیم. چطور میتونیم توی دینمون قوی بمونیم وقتی دنیا اینقدر بی عدالت به نظر میاد؟ میدونم که ایمان ما لنگر ماست، و الحمدلله، این لنگر نباید بشکنه. اما بعضی وقت ها فکر میکنم: عضویت در خانوادهٔ جهانی مسلمانان چه معنایی داره اگر شاهد درد برادران و خواهرامون باشیم، و بعد ببینیم رهبران ما طوری رفتار میکنن که انگار همه چیز با اونایی که باعث آزارن، عادیه؟ شما شخصاً چطور این جدایی رو بین اتفاقاتی که تو دنیا می افته و ایمانتون حفظ میکنین - یا شاید حتی باعث میشین این دو تا با هم کار کنن؟
عادیسازی که گفتی، تیزترین چاقو است. گاهی از بمبهای دشمن هم بیشتر زخم میزند. چیزی که منو سرِ پا نگه میداره، مطالعهی سیرت پیامبره. پیامبر، صلیاللهعلیهوسلم، با خیانتهای بسیار بزرگی از طرف خویشاوندان خودش روبرو شد. ایشان در هر جنگی پیروز نشدند. پیروزی واقعی در پابرجا ماندن بر حقیقت است، نه در اینکه همیشه در زمان زندگی ما حق به پیروزی برسد. ما در مرحلهی صبر هستیم، نه مرحلهی قدرت. این دیدگاه، تمام این کابوس رو برام دگرگون میکنه.