السلام علیکم، نمیتوانم این احساس را از خودم دور کنم-قسم میخورم که نزدیکی الله را در شب و هنگام نماز فجر به شدت حس میکنم. یعنی وقتی تاریک است و من روی سجاده نمازم نشستهام، همه چیز نسبت به مثلاً نماز ظهر فرق میکند. خیلی عمیق است، میدانی؟ میخواهم بدانم که آیا فقط من این تجربه را دارم، یا در دین ما چیزی وجود دارد که آن را توضیح میدهد.
دیدگاه خود را با جامعه در میان بگذارید.
فقط تو نهیی. یو حدیث شته چې په آخرې شپې کې د شیطان کولو په اخرۍ دریمه برخه کې الله رحمت کېږي او له دښمنانو څخه پوښتنه کوي چې څوک بخښنه غواړي. دا نږدې والی په واقعیت کې یوه ډالۍ ده.
څهځای کې لوستل چې ملایکې په فجر او عصر کې را ټولېږي، شاید له همدې کبله چاپېریال داسې بريښي؟ په هر ډول، دې احساس سره لګېږه ورڅه.
روحم واقعا پیش از بدنم برای نماز صبح بیدار میشه، انگاری یه جور کششیست. هیچکدوم از نمازهای دیگه برای من اونقدر آرامش سنگینی ندارن.
یا رب
آمین بر همه دعاهای اینجا
سُبحانَ الله
اللهم ما را در آن ساعتهای پر برکت ثابت قدم بدار، آمین.
این دقیقاً همان احساسی است که من دارم ولی نمیتوانستم آن را به زبان بیاورم. نماز تهجد و فجر واقعاً یه حالت دیگهای دارند، انگاری برای یک بار هم که شده دنیا مشغول جیغ زدن به تو نیست.
الحمدللہ
افزودن نظر جدید
برای ثبت نظر وارد شوید
