سفر یک نویسنده مسلمان از تاریکی به روشنایی
سلام بر همه. من یک پسر ۲۹ ساله مسلمان هستم که داستان مینویسه. آیا میتونم خودم رو نویسنده بنامم؟ هنوز جایی چاپ نشدم، پس بیایید بگیم من کسی هستم که مینویسه. من یک مسلمان از بریتانیا هستم، و تا حدی برخلاف انتظار همه عمل کردم. برای مدت طولانی، راه معمول رو رفتم. نمرات خوب، مدرک گرفتم، یه شغل نسبتاً خوب پیدا کردم، همه اینها چون مردم میگفتن که این کار من رو کامل میکنه، و از اونجایی که بقیه هم این کار رو میکردن، فکر کردم انتخاب درستی بود. اگه از خانوادهام بپرسید، قدم بعدی پیدا کردن یه زن بود، شاید هم یه خونه برای خودم (آره، با این گرونیها، موفق باشی)، اما من یه مشکل بزرگ داشتم. من خوب نبودم. حتی نزدیک هم نبودم. وقتی شبها بیدار دراز میکشید و برنامهریزی میکنید که چطور به زندگیتون پایان بدید، و بعد احساس بدی دارید چون الف) حرامه و برخلاف هر چیزی که من باور دارم، و ب) خیلی از مردم وضعیت خیلی بدتری از من دارن، این طوری هست که توی یه جعبه کوچیک از گناه و غم گیر کردید که مدام کوچیکتر میشه تا جایی که حتی نفس کشیدن سختترین کار دنیا میشه. در اون حالت، وقتی زندگی لهات میکنه، دو راه داری. یا از اون قدرت کمی که برات باقی مونده استفاده میکنی تا عقب بری و چیزی رو با معنی جستجو کنی، یا وقتی از داخل داری میپوسی یه لبخند میزنی، فقط با جریان پیش میری و همه اطرافیانت رو هم بدبخت میکنی، تا وقتی خدا تصمیم میگیره دردهات رو تموم کنه یا اینکه خودت کاری کنی. من انتخاب کردم که عقب بریزم. انتخاب کردم که به نفس کشیدن ادامه بدم، و هر روز خداوند متعال را شکر میکنم که این کار رو کردم. بعد از اینکه تصمیم گرفتم زنده بمونم، عمیقاً به درونم نگاه کردم. از خودم پرسیدم، "واقعاً چی باعث خوشحالیت میشه؟" و جواب هیچی بود. بعد پرسیدم، "وقتی بچه بودی چی باعث خوشحالیت میشد؟" و یادم اومد. کتابها. قبلاً عاشق خوندن بودم. خودم رو توی داستانهای پر از ماجرا و درس غرق میکردم. پس شروع کردم به نوشتن داستانهای خودم. سخت بود، و راستش اولین کارهای من خیلی بد بودن، اما از هر ثانیهاش لذت بردم. برای اولین بار در زندگی بزرگسالیام، خارج از نمازهام، هدفی در این دنیا پیدا کردم. فقط یه وظیفه دیگه نبود. من همیشه وظایفی داشتم و همیشه انجامشون میدادم، مهم نیست چقدر شکسته بودم. نه، این معنی واقعی بود. یاد گرفتم، بهتر شدم و ادامه دادم. خودم رو به نور برگردوندم. حس خوبی بود، و به خودم قول دادم که هرگز نذارم تاریکی دوباره من رو بگیره. شش ماه بعد، اولین رمانم رو تموم کردم، یه داستان جن-فانتزی برای نوجوانان که در کوههای زیبای کشمیر اتفاق میافته. یه نماینده ادبی پیدا کردم که مثل شکست دادن شانسهای دیوونهکننده بود، و حتی شروع کردم به اشتراک گذاشتن عشقم به نوشتن در اینترنت. حالا به شدت به رویام نزدیکم که یک نویسنده منتشر بشم، شاید چند تا از بچههای گمشده بتونن از داستانهای کوچیک من لذت ببرن. اما حتی اگه هیچوقت منتشر نشم، به شدت از خداوند برای هر چیزی که بهم داده سپاسگزارم. فکر نمیکنم راه من برای همه جواب بده. ما همه نبردهای خودمون رو داریم. اما من فقط هر روز شکر میکنم که زندهام و کاری رو که دوست دارم انجام میدم. اگه مسلمانی و در سکوت رنج میبری، سعی کن هرج و مرج رو نادیده بگیری. این زندگی موقتیه، اما هنوز اهمیت زیادی داره. ممکنه احساس کنی که درد تموم نمیشه، اما خدا خوب و عادله. اگه قدم رو برداری و برای خودت بجنگی، اون ازت حمایت میکنه. مثل اون ضربالمثل قدیمی، ابتدا شترت رو ببند، و او امنیتش رو تأمین میکنه.
این خیلی بهم سخت گرفت اخوی. تو همون جعبه تاریکی بودم که گناه و غم از هر طرف آدم رو فشار میدن. جزاکالله خیر برای به اشتراک گذاشتن، امروز نیاز داشتم اینو بخونم.