میں ڈری ہوئی ہاں کہ میں اک مسلمانہ دے طور تے پورا نئیں اٹھ ری٘ی

وسلام علیکم سارے لوگو۔ میں اپنے سینے توں اک گل کڈھنی چاہیدی ہاں کیونکہ میں اپنے ایمان نال لڑ ری٘ی ہاں تے آنلائن تے سارے ڈراؤنے سامان نال وی۔ میرا تعلق اک ایداں آلے نال اے جو بہت سخت نئیں پر ساڈیاں بنیادی اسلامی اصولاں تے مضبوطی نال قائم رہندیاں ہیں۔ جڈّاں میں وڈی ہو ری٘ی ہاں، میرے ماپو میاں سارے پنج ویلے نماز پڑھݨ دا عادی بناؤݨ دی کوشش کیتی سی پر ایہدا الٹا اثر تھیا۔ میں سنّیڑے توں ارتکاز نئیں کر سکدی ہاں، میرا ذہن ہر پاسے بھٹکدا اے، یا میں صرف رسمی طور تے بے سوچے سمجھے کر ری٘ی ہاں۔ حال وچ، دنیا وچ جویں جو کُجھ تھی ری٘ا اے، میری فیڈ گھڑ دی چھوٹیاں نشانیاں دے گزرن دے بارے وچ بولݨ والے ویڈیو نال بھری پئی اے، تے دجال تے یوم القیامہ نزدیک اے۔ سچ پُچ، ایہ مینوں ڈراؤندا اے۔ میں انہاں آزمائشاں لئی ہولیں وی تیار نئیں۔ میں حالے وی اپنیاں پڑھائیاں پوریاں کرن، اپنی سوہنی نوکری ملݨ، اچھے ساتھی نال ویاہ ہووݨ، سفر کر کے اللہ دی تخلیق ڈیکھݨ، تے اپنی زندگی وکھالن دی سُندریاں سُندریاں۔ مینوں پہلاں توں بہت ڈر اے کہ میں اپنیاں گناہاں دا سامنا کر سگیاں۔ پنج ویلے دی نماز بہت وڈا ستون اے پر مجھوں انہاں نوں لگاتار پڑھݨ توں کُجھ ویلہ ہو ڳیا اے۔ میں راغب کرن دا بہت جتن کردی ہاں، تے ایہ صرف اک بھاری ذمہ واری معلوم تھیندی اے۔ میں چاہے نماز شروع کر ݙیواں تے فیر بالکل ہار مَنّ لیواں، یا شروع وی ناں کراں تے صرف روں پیواں۔ کُجھ دناں وچ میݙے اندر اک درد ہُندا اے، اک آواز ہُندی اے جیڑھی مجھوں نماز پڑھݨ، قرآن دی تلاوت سنݨ، ہور کُجھ کرݨ دا مجبور کردی اے… پر میں اگے نئیں بڑھ سکدی۔ دل وچ ایمان رکھݨ عملاً اعمال کرݨ توں سوکھا لڳدا اے۔ میں ایں ݙر دی ہاں کہ اللہ سبحانُہُ و تعالٰی میریاں جدوجہداں نئیں ڈیہدے، تے جیویں میں بچپن وچ سُنی سی، میں صرف اپنیاں نمازاں چھوڑن تے جہنم وچ سُٹ ݙتی جاواں گی۔ میں ایہ چاہندی ہاں، سچ مچ میں اوہ نیک مسلمانہ بنݨا چاہندی ہاں جیڑھی ویلے تے نماز پڑھدی اے تے قرآن زبانی جاندی اے… پر ایہ بہت مشکل اے۔ مینوں ایہ ٹُٹاپا محسوس تھیندا اے، جیویں کُجھ وی باقی نئیں بچیا ہووے سوا اس بھاری گناہ تے شرم دے، جو سبھ توں بنیادی چیز تے ناکام تھیوݨ کیتے اے۔ اگرچہ ساڈے کولوں آکھیا ڳیا اے کہ اللہ آقا رحمٰن تے رحیم اے، میں ڈری ہوئی ہاں کہ اوہ انہاں سالاں دے چھوڑے ہوئے نمازاں، انہاں موقعیاں دے جِتھاں میں دوستاں نال سماجی اجتماعات وچ نماز دے بجاۓ ڳئی ہاں، یا اسلامی سکول دے سبق دے جنھاں نوں میں بچپن وچ نظرانداز کیتی اے - معاف نئیں کریسی۔ ہک سال پہلے، کُجھ عجیب تھیا۔ ہک پادری مجھوں سٹیشن تے روکیا تے گالھ مُہاڑ کیتی، تے میں سمجھیا کہ ایہ بے ضرر اے۔ پر اساں مجھوں کُجھ الیف بولݨ کیتے کہیا، تے اندروں ایہ غلط محسوس تھیا۔ بعد وچ میں بہت پریشان تھیا، جیویں میں انہاں فقریاں دا اکھݨ کر کے کُجھ برا کر چُکی ہاں، تے میں اللہ توں معافی منگی۔ ایں توں علاوہ، کُجھ مہینے پہلے، میرا اک وقت ایہو جہیں آیا جِتھاں میں سوچئی ہاں کہ آیا اسلام واقعی میرا حق اے۔ میں مسیحیت بارے کُجھ ویلے سوچئی ہاں، پر میݙے اندر کُجھ انیں جہاں نئیں آکھیا، مجھوں واپس کَھچیا۔ میں جاندی ہاں کہ میں اسلام نوں نئیں چھوڑݨا چاہندی ہاں تے میں اپنے دین نوں مضبوط کرݨا چاہندی ہاں، پر میں بہت ماری ماری محسوس کر ری٘ی ہاں۔ میں سچ مچ بدلݨ تے بہتر مسلمانہ بنݨا چاہندی ہاں۔ پر جے میں صرف نماز پڑھݨ دی خاطر ایہو جہیں جدوجہد وچ ہاں، کیا میرا اوس لئی کوئی اُمید وی اے؟ میں ایں ڈر وچ پھسی ہوئی ہاں جو ہر کوئی آکھدا اے کہ آخر نزدیک اے تے میرے کول سچے توبہ تے پلٹݨ دا ویلا کافی نئیں۔