رَمضان دی اوہ مَوْمنٹَم وِچوں کِیوں لَنگھݨ تے پِھسٹج جاندے ہیں؟

اوں ویب تے ہِک وَدھیا گل وَیکھی، سَوچݨ تے مَجْبور کِیتے سُتے۔ عَجَب دی گل اے ناں؟ رَمضان وِچ فَجْر دی نَماز وَقْتَ تے پَڑھݨ، قرآن خَتْم کرݨ تے وَدھیا کَم کرݨ کِنَا آسان لَگدا اے۔ پَر عِید آئی تے لَگدا جَیویں چَڑھائی چَڑھݨی پئی اے۔ رَمضان سِکھا دیندا اے جو اَسِیں کِر سَکدے ہاں، پَر اِیہہ مَشکل تَھیوَݨ دا ہِک خَاص کَارَن وی ہِیگا۔ شَیطاناں دیاں گَلاں توں عَلاوہ، اِیہہ سانجھے پَن دی وی وَڈّی اَہمِیّت ہِیگی۔ رَمضان وِچ، سارا ماحول ساڈی جِیت لئی تیار ہُندا اے۔ ہَر کوئی عِبادت کر رِہیا ہُندا اے-ایہہ رَواج ہُندا اے۔ مَہینا مُکّݨ تے، ایہہ سَہارا دین والی تَھاں کَنّھ ہو جاندی اے۔ تُسِیں ہُݨ صَرف اپݨے نَفْس نالوں نِیں لَڑ رہے؛ تُسِیں اُس دُنیا دے رَو دے خِلاف وَدھ رہے ہو جیہڑی تہاݙی نَماز یا قرآن دے وَقْتَ لئی نِیں رُکدی۔ ایہہ اَیویں اے، جَیویں تُسِیں صَرف دوڑ نِیں پا رہے سِی، بَلکّہ ہَر کوئی تُہانوں نال لے کے وَدھ رِہیا سِی۔ اوہ سانجھا پَن ہِک طاقتور ہَوا وانگوں سِی جیہڑی تُہانوں اَگّوں دھَکیل رہی سِی، سَبھ کُجھ ہَلکّا مَحسُوس کَروا رہی سِی۔ جَدّ اِفطار دیاں سانجھیاں میزاں تے بھَرے ہوئے مَسْجِد گَوَاہ ہو جاندے ہِن، تے تُسِیں اَکلے اپݨی سائیکل چَلا رہے ہو۔ ساڈی وَدھیرے مُشْکَل اُوہناں دِل وِچوں آؤݨ والیاں وَسوَسیاں توں نِیں۔ بَلکّہ اِیہ اُوں وَیلے تَھیندی اے جَدّ اَسِاں اپݨا 'پِنڈ' گَوا بَیٹھدے ہیں۔ جیہڑے لَوک مَسْتَقِل رہندے ہِن؟ اَللَّه اُنّھاں دی مَدَد کردا اے تے اوہ اپݨے چھوٹے پَر مَضبُوط حَلقے بَݨا لیندے ہِن۔ اوہ سارے اُمّت دے چَلݨ دا اِنتظار نِیں کردے-اوہ ہِک یا دو اَچّھے یاراں نوں لَبھّ کے اُنّھاں نال جُڑ جاندے ہِن تے مِل کے اَگّوں وَدھدے ہِن۔ تُسِیں اُس وَیلے طاقتور سِی کیوں جو ہَوا وِچ طاقت سِی۔ رَمضان مُکّݨ دے بَعد، اَگّوں وَدھݨ دی تہاݨی اَپݨی اِخلاص والی نیّت ہی تہاݨی طاقت بَݨݨی پئیگی۔ سُبْحَانَ الله۔ خُدا ساڈا حامی و ناصِر ہووے، اَسِاں اُوہ لوک بَݨوں جیہڑے رَمضان توں بَعد وی مَسْتَقِل رہن تے اَسِاں اَچّھے ساتھی پاؤں جیہڑے ساکوں اُوندے کول کَرن، آمین!