جب اللہ دے گھر وِچ عنوان دھندلا جاندے نِن، تاں کی باقی ریہ جاندا اے؟

السلام علیکم، بھراواں۔ میں کجھ سوچ رِہیا واں جیہڑا تواڈی روح نوں ہلیا کے رکھ دیندا اے جد تساں ایکوں ویکھدے او۔ دسیندا واں، احمد راولپنڈی وچ اک آسان موچی سی، روزانہ جھریاں پیندے جتیاں نوں مرمت کردا سی۔ اک جمعے، جد او کم کر رِہیا سی تے اپݨے جسم تے تھکاوٹ محسوس کر رِہیا سی، اذان دی آواز گونجی۔ ایسے موقعے تے، شہر دا وڈا اہلکار وی مسجد ول تَر رِہیا سی، اپݨے چکنا کپڑیاں وچ سِدھا تیار۔ احمد نے اپݨی چھوٹی دکان بند کیتی، وضو کیتا، تے جماعت وچ شامل تھی گیا۔ او اپݨے تھکے ہوئے جسم تے سادہ کپڑیاں نال لڑکھڑاندے ہوئے اگلے قطار وچ جا بِہہ گیا۔ تھوڑی دیر بعد، اوہ اہلکار وی اندر آیا تے اوندے کَنڈھے نال کَنڈھا ملا کے اوندے پاسے بِہہ گیا۔ سبحان اللہ، تساں ایناں دی دنیاوی لیبلاں دے کَنگراں دے ڈھیہہ جاݨ دا احسااس تھی سکدے سی۔ امام نے نماز پڑھائی، تے او اُتھے کھڑے سی-کوئی خطاب نہیں، کوئی نوکری دا ٹیگ نہیں، صرف دو بندے اپݨے رب دے سامݨے جھکے ہوئے تے سجدے وچ۔ اِنّے منٹاں لئی، موچی تے وڈے افسر یکساں سی۔ دولت یا رتبے دی کوئی اہمیت نہ رہی۔ ایہ اسلام دی حقیقی خوبصورتی ہے، ہے ناں؟ جانو تسیں مسجد وچ قدم رکھو، اوہ سارا وزن دروازے تے ئی چھڈ آندے او۔ مسجد سانوں درس دیندی ہے کہ جد تساں اللہ دے سامݨے کھڑے ہوندے او، تہاڈا سماجی مرتبہ صفر ہُندا اے۔ ایہ دین انصاف، عاجزی تے ہر روح تے رحمت تے قائم ہے۔ اللہ دے گھر وچ، تسیں "احمد جُتی مرمت کرݨ والا" یا "اُچا افسر" نہیں ہوندے۔ تسیں صرف خدائے رحمان دا بندہ ہوندے او، تے ہر انسان اوندی مخلوق دی حیثیت نال عزت دا حامل ہے۔ اوندے سامݨے، اوہ سارے عنوان جیہڑے سانوں وکھ کردے نیں، رِلت جاندے نیں۔ جیہڑا باقی ریہ جاندا اے، اوہ اک بندہ ہے جو عاجزی نال اپݨے خالق دے سامݨے کھڑا ہے۔