اکلوتی دھی ہون کارن پروار نال جدوجہد

اسلام علیکم۔ میں اپنی حد نئیں تے آ گئی واں تے بس ایہہ گل باہر کڈھن لئی چاہندی آں۔ میں پنج نیانیاں چوں سب توں وڈی آں-چار بھراواں نال اکلوتی دھی۔ میری امی اک کلاستھ منڈے والی ماں اے جیڑی اپنیاں پتراں نوں صرف مرد ہون کارن پوجدی اے۔ اوہ اوناں نوں مونہہ لگدے نیں تے اوناں دی بے عزتی کردے نیں، فیر وی اوہ اوناں تے تعریفاں دا مینہہ وساؤندی اے۔ دوجے پاسے، میں ساریاں توں گالیاں کھاندی آں۔ گھر چ جیڑی وی غلط چیز ہوندی اے اوہدا الزام میرے تے لگدا اے، تے مینوں تاں اوناں ایتھوں تک کہہ دتا کہ مر جاؤ۔ میری امی مینوں اپنے ورگا نہ ہون توں نفرت کردی اے۔ اوہ ہور جدید اے، اسلام تے زیادہ عمل نئیں کردی، تنگ تے ننگیاں کپڑے پسند کردی اے تے باہر جانا شوق رکھدی اے۔ میں الٹ آں-اپنے ایمان دی پابند آں، کدی ننگے کپڑے نئیں پائے، بے ضرورت باہر جانوں پرہیز کیتا، تے اپنے آپ چ رہندی آں۔ اوہ میری سادگی توں نفرت کردی اے تے مینوں حجاب وی نئیں پہنن دیندی۔ ایدے تے وی، اوہ کدی دھی نئیں چاہندی سی تے ہر ویلے یاد کراؤندی اے کہ میری کوئی قدر نئیں۔ اوہ مینوں اسلامی طور تے پتراں لئی ہون والے کم زبردستی کراؤندی اے۔ پنج سالاں توں میں نوکری لبھ رئی آں بغیر کامیابی دے۔ دو سال ہوئے نیں گریجوئیٹ کیتیاں نوں جیڑی بزنس ڈگری تے میں بہت پچھتاندی آں کیونکے ایہنے کوئی رستہ نئیں کھولیا۔ اوہ زور دیندی اے کہ میں اپنے لئی خرچہ پورا کراں تے جدوں میں کدی اپنے ابا توں معمولی جیب خرچ منگیا، بڑا غصہ ہوئی کہ ایہ عمر اے میرے لئی اپنے ابو توں کجھ منگن دا کوئی حق نئیں تے مینوں کم کرنا چاہیدا۔ اوہ نے سچی مچی مینوں کہیا کہ جا مالکاں دے پیراں تے بھیک منگ۔ میری امی مینوں لعنتاں پاؤندی اے، گالاں کڈھدی اے، تے میرے لئی نقصان دی دعاواں منگدی اے صرف ایس لئی کہ میں کڑی آں تے اودے ورگی نئیں۔ جدوں میں پچھدی آں کہ کی میں کجھ غلط کیتا، اوہ کیندی اے کہ اوہ مینوں صرف اک دھی ہون کارن نفرت کردی اے کیونکے پتر بس ودھیا نیں۔ جدوں میں جمی، اوہ مینوں ایہناں ناپسند کردی سی کہ مینوں اپنی دادی کول پالا دتا جدوں تک میں پنج سال دی نئیں ہوئی۔ فیر اوہ مینوں واپس لے آئی تے مینوں اپنے دادا دادی تے باقی رشتے داراں توں وکھرا کر دتا۔ مینوں کدی اپنی خوشی بارے سوچن دی اجازت نئیں دتی گئی۔ میری زندگی پوری طرحاں اوناں دے آرام تے گھمدی اے۔ میں سب توں آخر چ کھانا کھادی آں کیونکے میرے بھرا پہلاں آؤندے نیں۔ بھارا چکنا میرا کم اے، خریداری دی ڈیوٹی میری اے، تے جے گھر چ مرمت دا کم ہوئے، میں اوہ ہاں جیڑی پردیسی نال بیٹھن لئی جاندی آں کیونکے میرے بھرا نئیں بیٹھدے۔ میرا کدی اپنا کمرہ نئیں رہیا-ساری عمر میں اپنیاں بھراواں نال سون دی جگہ سانجھی کیتی، تے ہن وی مینوں دو بھراواں نال سون تے مجبور کیتا جاندا اے۔ میرے کپڑے میرے 20 سال دے بھرا دے کمرے چ رکھے نیں، میریاں نجی چیزاں میرے امی ابو دے کمرے چ نیں۔ اک وی گوشہ نئیں جیڑا سچی مچی میرا ہوئے۔ جدوں میں دسدی آں کہ ایہہ بندوبست اسلام دے کِنّاں خلاف اے، میری امی سنن توں انکار کر دیندی اے۔ میرے ابا اکو ای اوہ نیں جیڑے میری گل سندے نیں، پر گھر چ امن رکھن لئی چپ رہندے نیں۔ سو میں ہی پھٹکار دی ماری رہندی آں۔ ماں نال میرا رشتہ برف وانگوں ٹھنڈا اے، تے چاہے میں اونہوں کِنّاں وی خوش کرن دی کوشش کراں، کجھ نئیں بدلدا-اوہ صرف مینوں دور چاہندی اے۔ پر چھڈن دا کوئی چارا نئیں۔ دھی ہون کارن، باہر جان نال سارے پروار تے شرمندگی آئے گی، تے ساڈے وڈے پروار نال، رد عمل بہت سخت ہوئے گا۔ ویاہ ای اکو نکلن دا راہ لگدا اے، تے میں کدی کسے مرد نال گل وی نئیں کیتی، چہے کدی کسے بارے سوچیا وی نہ۔ میں اپنے آپ نوں سوہنی وی نئیں سمجھدی، سو اوہ راہ کُھلن دا سوچ وی نئیں سکدی۔ میرے پروار نے واضح طور تے کیہا کہ جے کدی میرے نیانے ہوئے، اوہ اوناں نال محبت نئیں کرن گے تے نہ ای اوناں نوں اپنا مانن گے۔ اوہ یقین رکھدے نیں کہ نیانا صرف پیو دے پاسے دا ہوندا اے-حالانکہ اسلام ماں دا درجہ پیو توں تِنّاں ودھاؤندا اے۔ اوہ اس نوں پوری طرحاں رد کردے نیں۔ میں پوری طرحاں اکلوتی محسوس کردی آں، اکلوتی دھی جیندا کوئی وی ساتھ دین والا نئیں۔ میرے بھرا وی مینوں گالاں کڈھدے نیں، ایہناں وی جدوں میں برتن دھو رئی ہوواں تے اپنے کم نال مطلب رکھدی ہوواں-اوہ آؤندے نیں، مینوں گالاں کڈھدے نیں، تے چلے جاندے نیں۔ میں اوناں نوں دلوں پیار کردی آں، اس لئی ایہہ دل توڑدا اے جدوں میں ویکھدی آں کہ اوہ وی ایسا ای محسوس نئیں کردے، میری امی دے اثر چ آ کے۔ ایہہ خاص کر دکھ دیندا اے کیونکے میں تقریباً تِنّاں نوں پالیا۔ آخری دو دا، میں پوری دیکھ بھال کیتی۔ جدوں سبھ توں چھوٹا جمیا، میں صرف باراں سال دی سی-اونہوں کھوانا، نچوانا، اوہدے کپڑے بدلنا، اونہوں سلانا، تے ایدے تے واری میری امی دا وی خیال رکھنا۔ مینوں اس گل دا دکھ نئیں کہ اوہ نے میرا بچپن کھو لیا؛ مینوں دکھ اے کہ اوہ کدی میری کسے کم نوں تسلیم نئیں کردی۔ ہر روز پہلی چیز جیڑی میں اودے توں سنی واں اوہ ایہی اے کہ میں بے فائدہ آں تے کدی اودے لئی کجھ نئیں کیتا۔ میں تعریف دی امید نئیں رکھدی، بس تسلیم دا نکا جا اشارہ چاہنی آں۔ ایہدے بجائ، مینوں کُٹیا گیا چیزاں لئی جیویں پنج منٹاں چ کھانا ختم نہ کرنا یا سون دے وقت نیندر نہ آؤنا-ہاں، ایہہ اصل وجوہات سن۔ آخری زور دار کُٹائی دو گرمیاں پیلاں ہوئی: میری امی پیسے دیاں مشکلاں تے غصے چ جاگی تے اپنی پھٹکار مینوں اک ہینگر نال ماڑی، مینوں الزام دیندی کہ میں کمائی نئیں لیا رئی۔ اسلام پروار دے تعلقات توڑن دی اجازت نئیں دیندا، سو میں کی کر سکدی آں؟ میرے پروار چ گھٹ رابطے ورگی کوئی گل نئیں؛ ایہہ کرن والی چیز ای نئیں۔ میں گم آں، تے ایہہ سارا درد مینوں کڑوا بنا چکیا اے۔ میں اپنے آپ نوں گناہ گار محسوس کردی آں اس غصے کارن جیڑا ہن میں اپنی ای ماں لئی رکھدی آں۔