ماں نال محبت کرن وچ جدوجہد تے اپنے ایمان وچ گمشدگی

سلام سبھ نوں۔ مینوں کجھ سمجھن دی لوڑ اے: کیہ ماں نال محبت کرنا اسلام وچ اک مطلق فرض اے، اوتھے وی جدوں تسی سچ مچ اپنے آپ نوں نہیں لا سکدے؟ میں خالی لفظاں دی تلاش نہیں کر رہی جِویں "بس معاف کرو تے بھُل جاؤ۔" میں امید کردی آں کہ کوئی واقعی میری گل سنے۔ میری ماں نال رشتہ ہمیشہ توں ٹُٹیا ہویا اے۔ اینا درد ہویا – کڑوے بول، جسمانی تکلیف، لگاتار بےعزتی، مینوں بوجھ کہیا جانا، ایتھوں تک کہ مینوں پیدا کرن دا پچھتاوا اے۔ تے نظراندازی، بہت ساری۔ حال ای چ، میں اوہدیاں نجی زندگی دیاں کجھ گلاں پتہ لگّیاں نیں جِنہاں مینوں اندروں ہلا کے رکھ دتا۔ یاریاں، بےحیائی – مینوں گھن آؤندی اے۔ میں اوہدے وَل غصے، کینی تے بس… گھن بغیر ویکھ وی نہیں سکدی۔ میں اپنی مدد نہیں کر سکدی۔ میں کدے کسے نال اینی نفرت نہیں کیتی۔ میں خودمختار ہون تے اوہنوں مکمل طور تے کٹّ دین دا خواب ویکھدی آں، کدی پِچھے مُڑ کے نہ ویکھاں۔ پر اسلام آکھدا اے ماپیاں دی عزت کرو۔ میں سمجھدی آں۔ پر کیہ ایہہ واقعی میرے حالات وچ وی لاگوُ ہندا اے؟ معاف کرنا جے ایہہ بےادبی لگے – میرا ارادہ نہیں – پر میں سوچدی آں: کیہ اللہ ویکھدا اے جیہڑا میں جھیل رہی آں؟ میری ساری زندگی، بچپن توں، اک امتحان مگروں دوجا رہی۔ مالی جدوجہد، زیادتی – جسمانی، جذباتی، ایتھوں تک جنسی – گھر والیاں تے باہرلیاں ولوں۔ کیہ ایہہ کسے چھوہری لئی منصفانہ سی جیہڑی نکی عمر توں چکی پھردی اے؟ میں باقی سبھ نال نبڑ سکدی آں، پر جدوں گل میری ماں تے آؤندی اے، میں بس نہیں کر سکدی۔ میں اوہدے نال نفرت کردی آں۔ تے ایہہ مینوں اپنے ایمان وَل وی غصہ دواؤندا اے (استغفراللہ) کیونک میں اپنے آپ نوں پچھانی نہیں دیندی۔ میرے کول گل کرن لئی کوئی نہیں۔ جدوں میں اسلام وَل مُڑدی آں، جواب ہمیشہ "دعا کرو تے اللہ تے بھروسہ رکھو" ہندا اے۔ پر میں ڈپریشن وچ ڈُبّ رہی آں، بستے توں وی نہیں اُٹھ سکدی۔ میں اپنے اللہ نال رشتہ ٹھیک کِویں کراں جدوں میں اپنا خیال وی نہیں رکھ سکدی؟ کِنّا چِر میں بس اللہ تے چھڈّ دیواں جدوں زندگی مینوں ماری جا رہی اے؟ کجھ لوک آکھن گے، غزہ دے بچیاں یاں اوس توں وی ماڑے حال والیاں بارے سوچو تے شکر گزار بنو۔ پر میرے لئی پدھر ایناں نیواں کیوں اے؟ دوجے میرے جیون نوں ویکھ کے اپنے آپ نوں بختاور محسوس کردے نیں، جدوں کہ مینوں گھٹ توں گھٹ تے شکر گزار ہون لئی کہیا جاندا اے۔ میں اللہ دی نافرمانی نہیں کرنا چاوندی نہ پاپی بننا۔ پر سچ ایہہ اے، میں اپنی زندگی وچ کوئی فرق نہیں ویکھدی جدوں میں دیندار ساں، روز دعا کردی ساں، اللہ تے بھروسا رکھدی ساں – تے ہُن، جدوں امید وی مکّی جا رہی اے۔ کیہ کوئی سمجھا سکدا اے کہ اسلام واقعی میرے ورگے حالات وچ کسے بندے توں کیہ منگدا اے؟ یاں میری ورگی زندگی وچ؟ مہربانی کرکے، مینوں صرف لفظاں توں ودھ دی لوڑ اے۔