میں واپس آؤنا چاہنی آں، پر ڈر نے روک رکھی اے

السلام علیکم، پیارے بھین بھراواں۔ میں ایہہ لکھ رئی آں اَدھی نندر اِچ، بڑے دباء ہیٹھ۔ مینوں کوئی پتہ نئیں کی کرنا اے تے بس لاچار محسوس ہو رئی اے۔ میں روس توں اک بھین آں، اک بےترتیب گھر اِچ پلی جِتھے مذہب لوکاں لئی ٹیک توں ودھ کجھ نہیں سی۔ اینے سب کجھ دے باوجود، بچپن اِچ مینوں اسلام نال سچا پیار سی، ہر حال اِچ اللہ تے بھروسہ رکھیا، گھر دی بےترتیبی دے باوجود-میری ماں دی ذہنی جدوجہد تے ابے دی ٹھنڈک۔ جدوں میں نوعمری اِچ پہنچی، شروع اِچ میں اپنے فرض کافی چنگی طرح نبھائے، پر فیر گھر دے مسئلے ودھ گئے، تے میرا دماغ پھٹن لگا۔ 12 وریاں دی عمر تیک، مینوں اسلام توں عجیب جیہی نفرت ہون لگی، زیادہ تر میری لرزدی ہوئی ذہنی حالت دی وجہ توں، نہ کہ مذہب اِچ کوئی اصلی گل۔ اوہدوں میں نماز اِچ سست سی تے مشکل نال دعا کردی سی۔ تقریباً 14 ورے دی عمر اِچ، کجھ بدلیا۔ میں جاگی تے دین سکھن اِچ ڈُب گئی، نماز پڑھدی، چھٹیاں نمازاں قضا کردی، غلطیاں ٹھیک کرن دی بہت کوشش کردی۔ میں سلفی اسلام نوں سچ منیا، نہ کہ کوئی پتلا ورژن۔ مذہب میرا بچاء بن گیا، تے میں امید کیتی کہ کدی نئیں چھڈاں گی۔ پر فیر جنونی خیالاں نے زور نال حملہ کیتا-میں نماز ٹھیک طریقے نال پڑھن لئی وقت نہیں سنبھال سکدی سی، ہر حرکت تے شک کردی سی، دناں تیک روندی رہی، کھا پی نہیں سکدی سی۔ میں اپنے آپ نوں چھوٹیاں چھوٹاں رعایتاں دِتیاں جِتھے دے سکدی سی، پر مینوں پتہ سی کہ سچ تیک پہنچن لئی ہور سخت ہونا پئے گا۔ میں اپنی سماجی زندگی چھڈ دِتی، مشکل نال سکول گئی، ایتھے تیک کہ اپنا پاسپورٹ وی پھاڑ دتا۔ میں غیر مسلماں توں نفرت کرن لگی، کئی دوستاں تے گھر والیاں تے تکفیر کیتی۔ میں اپنے آپ نوں کتاباں تے فلماں توں روک لیا، قرآن پڑھن، نماز، حجاب، تے وضو دے سب توں سخت قوائد نال چمبڑ گئی-ایہہ قوائد جنہاں نوں منن اِچ میں غلطیاں کیتیاں، جس نال مینوں ہور دباء ہویا۔ میں اک وار اپنی جان لین دی کوشش کیتی، روزانہ اپنے آپ نوں ماردی سی۔ فیر، پچھلی گرمیاں اِچ، میں بس… ہولی ہولی نماز چھڈ دِتی کیونکہ ایہہ بہت بھاری ہو گئی سی۔ میں ایس گل توں اپنے آپ نال نفرت کیتی، پر بدل نہ سکی۔ شک اندر آ گئے، بے وقوفانہ جیہے، ڈونگھے ہون توں ودھ جنونی۔ میں سادہ ملحد دلیلاں تے یقین کرن لگی کیونکہ میں تھکی ہوئی سی تے آسانی نال متاثر ہو گئی۔ پچھلے ستمبر تیک، میں اسلام توں دور ہو گئی، سوچیا کہ ایہہ تعلیم، عورتاں دے بنیادی حق، تے تخلیقی ترقی نوں روکدا اے۔ ایس نال مینوں تھوڑی دیر دا سکون ملیا، پر کجھ دناں بعد سکول اِچ مینوں مرگی دا دورہ پیا، ہسپتال پہنچ گئی۔ ڈاکٹراں نوں دماغ اِچ اے وی ایم لبھیا، فیر ڈھیر سارے معائنے تے ٹیسٹ آئے۔ سکول امتحاناں نال جنگلی سی-مینوں اوہی انضباط دے مسئلے سن، ایس لئی میں پڑھ یا آرام نہ کر سکی۔ میں ڈوپامین دے چکراں تے لگاتار فکر اِچ پھس گئی۔ کتھے چپ چاپ مینوں پتہ سی کہ اسلام شاید سچ اے، پر میں واپس جاون توں بہت ڈری ہوئی سی، ایس لئی اللہ توں بھج کے دنیاوی دھیان ونڈاؤن والیاں شیواں ول گئی۔ مینوں پتہ اے میں ایہہ ساری گڈمڈ سمجھا رئی آں، میرے خیال ہُن بکھرے ہوئے نیں۔ تے ہُن میں ہسپتال اِچ آں، نیورو سرجری وارڈ اِچ، کل اے وی ایم ہٹاؤن دی دو مرحلے دی سرجری دا سامنا اے۔ میں ایس کپڑے اِچ بدصورت محسوس کر رئی آں، میرا دماغ گڑبڑ اے، دل تیزی نال دھڑک ریا اے۔ میں ریاضی دا امتحان فیل کر دتا، ہُن مینوں گھر تے پڑھنا پووے گا۔ لگدا اے جیویں میں سب کجھ خراب کر دتا، حالے وی اسلام توں دور آں، سارا ڈر کسے اپنی چیز دے کھو جان دا اے-پچھلے اک سال توں میں بس اللہ نوں اپنے خیالاں اِچ رکھن دی عادت کھو دِتی اے۔ مینوں ڈر اے کہ کل کجھ غلط نہ ہو جائے، کہ میں ذہنی طور تے سرجری لئی تیار نہیں، ڈر اے کہ اللہ مینوں فالج دی سزا نہ دے، کہ مینوں دیکھن یا سوچن اِچ تکلیف ہوئے گی۔ میں فیر توں شہادت پڑھنا تے ہُن نماز پڑھنا پسند کراں گی، پر مینوں بہت گمشدہ لگدا اے۔ میں ڈونگھائی نال نہیں پڑھیا-بس اینا کہ سچ تے یقین ہو جائے، اینا نہیں کہ پوری طرح اپنا سکاں۔ مہربانی کرکے میری مدد کرو۔ جے تہاڈے کول سوال نیں، پچھو۔ مینوں پتہ اے ایہہ لکھت بےترتیب اے، پر میرے خیال وی اینے ای الجھے ہوئے نیں۔ میریاں ساریاں فکراں اک ہو گئیاں نیں، تے مینوں نہیں پتہ کی کرنا اے 😔