میں نے اپنی آخرت تباہ کر لئی 😭
السلام علیکم سب کو۔ میں نے اپنی زندگی دا سب توں وڈا گناہ کیتا اے۔ میں اپنے ماں پیو دی نافرمانی کیتی، اُچی بولیا، تے اوہناں نال بدتمیزی کیتی۔ میں اپنے ماں پیو نال پیار کردا آں، تے میں اوہناں دا اکلوتا پتر آں۔ میں نئیں جاندا ایہہ میرے کولوں کیویں ہو گیا، پر ہو گیا اے۔ میں اپنے ماں پیو نوں 10 سال لگاتار اپنے شہر واپس بلاؤن دا الزام لایا اے۔ میں نئیں جاندا میں اللہ تعالیٰ دے سامنے کیویں حاضر ہوواں گا۔
میرے ابو اپنی 20ویں دہائی دے شروع توں خلیجی ملکاں چ کم کردے سن۔ اوہ میرے خاندان چ پہلے بندے سن جیہڑے بیرون ملک کم لئی گئے، تے بعد چ اوہناں نے اپنے بھرا تے چچا زاد بھراواں نوں وی خلیج جان چ مدد کیتی کیونکہ اوتھے چنگی تنخواہ تے موقع سن۔ اوہناں دا ایہو خیال سی میرے لئی وی جدوں میں پڑھائی مکمل کیتی۔ 2009 چ، میں 15 سالاں دا ساں، دسویں جماعت چ، تے ہندوستان چ کرکٹ دا شوقین ساں، جیہڑی وجہ توں میں پڑھائی تے کرکٹ لئی بنگلور گیا۔ میں کھیلاں دی سکالرشپ تے ساں۔ میرے ماں پیو نے میرا ساتھ دتا تے مینوں بنگلور جان دتا، جیہڑا میرے شہر توں 600 کلومیٹر دور اے۔ سب ٹھیک سی۔ اوہ 2-3 مہینے دی چھٹی توں بعد قطر واپس جا رہے سن، تے میں بنگلور چ ساں۔ میں پہلی تے دوجی وار گھر آیا، اوہ صحت مند تے ٹھیک سن۔ پر جدوں میں تیجی وار بنگلور توں گھر آیا، میں اوہناں نوں ویکھ کے حیران رہ گیا۔
میرے ابو دی صحت خراب ہو گئی سی۔ اوہ پٹھے دار، مضبوط جسم والے، تے صحت مند سن، تے اچانک اوہ کمزور ہو گئے، سارے پٹھے ختم ہو گئے، تے نال ہی اوہناں دی اکھ دا مسئلہ ہو گیا تے اوہ ٹھیک طرح نئیں ویکھ سکدے سن۔ دوویں چیزاں اکو ویلے ہوئیاں۔ 6 مہینیاں چ ایہہ ہو گیا۔ میں کہیا میں پڑھائی مکمل کر کے گھر واپس آ جاواں گا، پر میرے ماں پیو نے اصرار کیتا کہ میں بنگلور چ ای پڑھاں۔ میں بہت برا محسوس کردا ساں کہ میں اوہناں لئی کجھ نئیں کر سکدا تے غم چ رہندا ساں۔
میرے ابو خلیج واپس نہ گئے کیونکہ اوہناں دی صحت متاثر ہو گئی سی، تے اوہناں نے میرے شہر چ ہوٹل دا کاروبار شروع کر لیا۔ میں دسویں مکمل کیتی۔ میں اوہناں نوں کہیا کم نہ کرو، پر میرے ابو نہ منے تے کم کردے رہے۔ میرے ماں پیو نے مینوں اگلی پڑھائی بنگلور چ جاری رکھن لئی کہیا۔ میں اوتھے پڑھن دا دل نئیں کردا سی جدوں میرے ماں پیو اوکھے ویلے چوں لنگھ رہے سن تے ساڈی زندگی بالکل بدل گئی سی۔ میں اوہناں نال رہنا چاہندا ساں، اوہناں نوں گھر بٹھا کے آرام دینا چاہندا ساں، پر اوہناں نے مینوں پڑھن لئی کہیا۔ میں اوتھے پڑھدا رہیا تے ہمیشہ دکھی رہندا ساں کہ ساڈے نال ایہہ سب ہو گیا اے۔ میں کہیا میں 12ویں تک پڑھاں گا، فیر پڑھائی چھڈ کے کم کراں گا، تے تسیں کاروبار چھڈ کے گھر رہو۔ اوہناں نے بس ٹھیک کہہ دتا۔ ہور 2 سال لنگھ گئے؛ اوہناں نے فیر 3 سال دی ڈگری کرن لئی اصرار کیتا۔ میں سوچیا، فیر میرے ماں پیو نوں 3 سال ہور تکلیف جھلنی پوے گی۔ میں کدی نئیں چاہندا سی کہ اوہ کم کرن، پر اوہناں نے بس اوتھے پڑھائی جاری رکھن لئی کہیا۔
جدوں وی میں اپنے شہر آندا تے بنگلور واپس جاندے ویلے، میں درد تے ڈر نال جاندا ساں کہ میں اوہناں دا اکلوتا پتر آں تے 600 کلومیٹر دور رہنا آں، تے اوہناں نوں میری سب توں زیادہ لوڑ اے۔ اوہ فیر گھر چ میری دادی نال اکلے ہو جان گے۔ مینوں ہمیشہ ایہہ ڈر رہندا سی کہ اوہ سب کجھ کیویں سنبھال رہے نیں۔ میں ہمیشہ پڑھائی چھڈ کے کم کرن دا دل کردا ساں تاکہ اوہ آرام کر سکن، پر ایہہ نہ ہویا۔ فیر میں پڑھائی دے نال نال کم کرنا شروع کر دتا، اک امریکی کمپنی لئی رات دی شفٹ۔ میں ہمیشہ اپنے ابو نوں کم چھڈن لئی کہندا ساں کیونکہ میں مسلسل ڈر تے فکر چ رہندا ساں، اوہناں نوں دن چ 3-4 وار فون کردا ساں۔ ایہہ 6 سال چلدا رہیا۔ فیر اک دن اوہناں نے مینوں گھر بلا لیا۔
اصل حصہ جتھے میں اپنی آخرت برباد کیتی: میرے ماں پیو نے مینوں اپنے شہر چ اپنے کاروبار چ شامل ہون لئی کہیا۔ میں اوہدے نال راضی ساں، پر کاروبار یوریا کھاد بنان والے پلانٹ دی وجہ توں سی، تے اوہ کمپنی بند ہو گئی تے ساڈا کاروبار متاثر ہو گیا۔ میرے ابو نے مینوں اپنی پچھلی کمپنی چ حوالے نال خلیجی ملک جان لئی کہیا۔ میں سوچیا، 600 کلومیٹر میں ڈر، FOMO، فکر چ رہ کے جیوندا رہیا آں تہاڈے بارے سوچ کے۔ جے میں تہانوں چھڈ کے 2000 کلومیٹر دور 2 سال لئی جاواں تے میں کیویں ٹھیک رہ سکدا آں؟ میں فیر صدمے چ ہو جاواں گا۔ میں نہ منیا تے نہ گیا، تے اپنے شہر چ ای نوکریاں کردا رہیا۔
اوہ کم کرنا نہ چھڈدے۔ 5 سال لنگھ گئے جدوں میں اوہناں نال ساں۔ اوہ ہمیشہ مینوں شادی کرن لئی کہندے، پر میں نہ کیتی۔ میں کہندا میں حالے ایتھے سیٹل نئیں ہویا، میں شادی نئیں کراں گا۔ اوہ گھر نئیں بیٹھدے سن تاکہ مینوں سکون ملے کہ اوہ گھر نیں تے کم نئیں کر رہے، تے میں بنگلور یا خلیج جا سکاں۔ پر اوہ ہمیشہ کہندے، "میرے بارے اینی زیادہ فکر نہ کرو، کجھ نئیں ہووے گا۔" میں سوچدا، میں کیویں نہ کراں؟ تہاڈی صحت تے اکھاں متاثر ہو رہیاں نیں، میں تہاڈی فکر کیویں نہ کراں؟ اوہ فیر وی کہندے، جے تسیں خلیج نئیں جاؤ گے، تہاڈا مستقبل چنگا نئیں ہووے گا، تے اوہ مینوں صرف 2-4 سال لئی جان تے واپس آ کے ایتھے شادی کرن لئی کہندے۔ میں نہ منیا، تے اوہ وی نہ منے؛ اوہناں نے اپنا کاروبار نہ چھڈیا۔ جدوں تک 2020 چ کووڈ-19 لاک ڈاؤن نہ آیا، اوہ آخر کار چھڈ دتا۔ مینوں سکون ملیا۔ میں 2 سال گھروں کم کیتا، تے اوہناں نے مینوں فیر خلیج جان لئی کہیا۔ میں نہ گیا۔ میں ہر ویلے دل چ ڈر لے کے جیوندا رہیا۔ جے میں جاندا، تے اوہ کیویں ہون گے؟ تے ایتھے میرے شہر چ زیادہ موقع نئیں سن، میں اوہ پیسے نئیں کما رہیا ساں جیہڑے مینوں کمانے چاہیدے سن۔ میرے رشتے دار مینوں طعنے دیندے سن کہ میں مارکیٹنگ تے سیلز دیاں نوکریاں کر رہیا آں تے کجھ نئیں بنا رہیا۔ میرے چچا زاد بھرا انجینئر، ڈاکٹر، سرکاری ملازم نیں، چنگی کمائی کردے نیں، تے خلیجی ملکاں چ نیں، کجھ میرے شہر چ۔
پچھلے سال اوہ فوت ہو گئے 😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭