مینوں سچا جواب چاہی دا اے، صرف دلاسا نئیں

میں ہمیشاں ایہہ یقین رکھدی ساں کہ اللہ پاک اے، اوہ ویکھدا اے کہ کوݨ سچے دل توں اے، تے کسے نوں وی نئیں چھڈدا جیہڑا سچ مچ بہتر بنن دی کوشش کر رہیا ہووے۔ میں بڑی کوشش کیتی کہ کسے دا دل نہ دکھاواں، چاہے غلطی نال وی، تے کدی کدی اپنے لئی دعاواں منگ کے شرمندگی ہوندی سی جے دوجیاں لئی وی اوہی نہ منگی ہوندی۔ پر جیہڑا کجھ ہویا اے، ہن سمجھ نئیں آندی کہ کس چیز نال چمبڑاں۔ کئی سالاں توں زندگی بس ڈگدی رہی اے، تے میں اوہ لوک ویکھے نیں جیہڑے گھٹ سوچ وچار والے یا مہربان سن، اوہ ہلکے بوجھاں نال اگے ودھ گئے۔ میں سمجھ نئیں سکدی کہ اک رب جینوں بے انتہا رحم والا دسیا گیا اے، اوہ ویکھدا اے کہ میں تے میری ماں نے دہائیاں توں جیہڑا کجھ برداشت کیتا اے، تے خاموش رہندا اے۔ ساڈی زندگی تے جوانی دا بڑا حصہ بس گزرے بازے گیا غربت تے مجبوریاں چ۔ طاقت بنان دی بجائے، میں تھکی ہوئی، ناراض، ناامید، تے کدی کدی اینی بھاری ہوندی آں کہ دل کردا اے بس ختم ہوجاواں، ایس درد نوں ڈھوون دی بجائے۔ مہربانی کرکے مینوں اوہ عام گلاں نہ دسو: "اللہ بہتر جاندا اے"، "ایس چ کوئی حکمت اے"، "ایہہ تینوں پکی کریگا"، یا "اک دن سب ٹھیک ہوجائیگا"۔ میں انبیا دیاں کہانیاں تے صبر تے توکل دے سبق جاݨدی آں۔ میں ایہو کجھ کیتا اے۔ میں بھروسہ کیتا، انتظار کیتا، چھڈیا پروردگار تے، تے اپنے آپ نوں یاد کروایا کہ اللہ ویکھ رہیا اے۔ پر میری حقیقت ہلکی نہ ہوئی۔ اوہ ہور سخت ہوندی گئی۔ کدی کدی سوچدی آں-کی میری زندگی اسان ہوندی جے میں شروع توں ای یقین کر لیدی کہ کوئی مینوں بچان نئیں آونا، کہ میں آپ نوں نوں سب کجھ پنجے مار کے لینا پینا سی؟ شاید میں ہور چھالاں مار دیندی، ہور فرق فیصلے کردی، تے ایس امید تے گھٹ بھروسہ کردی کہ راہ کھل جاون گے۔ ایہہ ساری مصیبت آخر کسے چیز لئی اے؟ استقامت؟ میں کمزور، گھٹ امید والی، گھٹ جذبے والی، تے گھٹ قریب ہون دے قابل ہوگئی آں اک ایسے خدا توں جیہڑا منیا جاندا اے کہ ہر ہنجو تے ہر درد بھری رات گندا اے پر فیر وی اوہناں نوں ڈگن دیندا اے۔ ہن میں معجزے وی نئیں منگدی۔ کدی کدی بس اک دن منگنی آں اک ہنجو بناں، بناں پسے ہوئے محسوس کیتے۔ سچی گل، میرا خیال اے میں اپنی ایمانی گوا لئی اے۔ میں کسے توں ایہہ نئیں پچھدی کہ کسے وی قیمت تے دین دا بچاؤ کرے۔ مینوں کسے اینج دے بھرا یا بھین توں سُنن دی لوڑ اے جیہڑا سچ مچ ایس مقام تے پہنچیا ہووے-جس نے اللہ دی خاموشی، دنیا دی بے انصافی، توکل، تے ایس حقیقت تے شک کیتا ہووے کہ دکھ ہمیشاں اسانی یا طاقت ول نئیں لیجا دے-تے فیر وی اپنے آپ نوں دھوکھا دتے بغیر پکے ایمان ول واپسی دا راہ لبیا ہووے۔ کیونکہ ایس ویلے، میں بس نئیں کر سکدی۔