ہُن ہور دُعا کرن دا دِل نئیں کردا، تے مینہ تواڈی صلاح دی لوڑ اے

السلام علیکم، مہربانی کر کے ایہہ پڑھو جے تُسی مدد کرنا چاہندے او، شاید ایس نال کوئی حل نکل آوے۔ میں 20 ورھیاں دی آں، تے تن ورھیاں توں ودھ ویلے توں میں نماز پڑھدی رہی آں۔ پر جِویں میں اوس ویلے شروع کیتی سی، اوہ تھوڑی وکھری گل سی۔ میرا ٹبر مینُوں سمجھان دی کوشش کردا سی، تے بھانویں اوہناں دے ارادے چنگے سن، پر جِویں اوہ گل کر دے سن، اوہ مینُوں چُبھدی سی۔ اوہ کہندے سن، "تُوں نماز نئیں پڑھدی، ایس کر کے تیری زندگی بے کار اے، تیرے سارے نیک عمل بے معنی نیں۔" یا، "تجھے نماز توں صرف تیرا فون ای روکدا اے۔" ایہہ وجوہات مینُوں اُتھلیاں لگدیاں سن۔ میں ہمیشاں تجسُس کرن آلی سی تے کھوج کرنا پسند کردی سی، تے سکول چ میں چنگی کارکردگی دِتی۔ میں سوچدی ہوندی سی کہ جے میں مسلمان پیدا نہ ہوئی ہوندی، تے شاید میں بالکل ای مسلمان نہ ہوندی۔ ایس لئی مینُوں ڈُونگھائی نال جا کے اسلام نُوں اپنی سمجھ دے مطابق سمجھنا سی، نہ کہ ایہنُوں اُتھلے طور تے من لینا۔ ایہو میں چاہندی سی۔ اک رات، میں اللہ کولوں دُعا منگی کہ اوہ مینُوں لگاتار نماز پڑھن دی توفیق دے تے کدی نہ رکاں-تے اوس دن توں، میں نماز پڑھنی شروع کر دِتی۔ ایس لئی نئیں کہ کِسے مینُوں قائل کیتا، تے سچی گل ایہہ اے کہ اوہ میرے توں تقریباً مایوس ہو چُکے سن۔ میں ایہہ اپنے لئی چاہیا، اللہ دی مدد نال۔ پر جِیوں جِیوں ورھے گُزر دے گئے، میں یونیورسٹی چ سی-اک چوٹی دی یونیورسٹی، الحمدللہ، پر شیڈول بہت زیادہ محنت منگدا سی۔ میں فجر توں پہلاں اُٹھ کے پڑھدی، تے شام ۶ یا ۷ وجے تک گھر نئیں آندی سی۔ اِنّی شدید سی کہ لگدا سی دماغ خراب ہو جانا اے۔ ایہنے مینُوں اکثر نمازاں جمع کرن تے مجبور کر دِتا، تے کدی کدی میں تھکاوٹ نال ڈِگ پیندی تے نمازاں چھُٹ جاندیاں۔ ہفتے دے دِناں چ، میں چھُٹیاں نمازاں دی قضا کرن دی کوشش کردی۔ ہولی ہولی، میں ویکھیا کہ میں نماز چ جلدی کر رئی آں، اوہدا حق ادا نئیں کر رئی، ایتھوں تک کہ میں کدی کدی کجھ نمازاں چھڈن لگ پئی۔ فیر میں پڑھائی تے نماز دُوناں چ سُستی کرن لگی، سون یا فون چ سکرول کر کے ویلا ضائع کرن لگی۔ بھیڑیاں عادتاں آ گئیاں… ایتھوں تک کہ میں پوری طرح نماز چھڈ دِتی۔ مینُوں اپنے آپ تے شرم آندی اے تے جِتھے میں پُہنچی آں اوس تے افسوس اے۔ مینُوں اپنیاں بھیڑیاں عادتاں گِنان دی لوڑ نئیں۔ میں اپنی چاہ کھو لئی اے؛ ہُن کسے چیز چ مینُوں سچی خوشی نئیں ملدی۔ زندگی بے رنگی لگدی اے، تے سب توں بھیڑی گل، مینوں نماز پڑھن دا شوق ای مُک گیا اے۔ ہُن ایہہ اک بھاری کم لگدا اے، تے میں ایہنوں ٹالدی آں-تے ایہنوں ٹالنا، افسوس نال، مینُوں کجھ سکون دیندا اے۔ ہُن میں چھُٹیاں تے آں، ایس لئی مینُوں رہنمائی دی لوڑ اے کہ میں فیر اپنے پیراں تے کھلوآں تے اپنی نماز دوبارہ قائم کراں۔ پر خالی ویلا ہون دے باوجود، میرا دِل نماز پڑھن نُوں نئیں کردا۔ ایہنے میرے ٹبر نُوں مینُوں سخت نظراں نال دیکھن تے مجبور کر دِتا اے، خاص کر کے جدوں میں کلّی رہندی آں تے کدی کدی اوہناں کول جاندی آں۔ کئی دِن اوہ مینُوں نصیحت کردے نیں، کئی دِن ناپسندیدگی نال گھُوردے نیں تے دُکھ دین آلیاں گلاں کہندے نیں۔ میں اوہناں نُوں دوش نئیں دیندی-میں بھیڑا کیتا اے، تے اوہ ٹھیک نیں-پر ایہہ مینُوں بہتر محسوس کرن چ مدد نئیں کردا۔ اوہ سمجھدے نیں میں کوشش نئیں کیتی، پر میں کیتی اے۔ میں نماز بارے ہر پوڈکاسٹ سنی اے، میں استغفار کردی آں، میں نماز فیر شروع کر دی آں، تے فیر بند کر دی آں، کیوں جے ایہہ بہت مشکل لگدی اے۔ میرا دِل تھک چُکیا اے، تے میں اپنے آپ نال سچ بولنا چاہندی آں۔ میں ہُن نماز چ چنگی نئیں رہی؛ ایہہ مشکل بن گئی اے۔ مہربانی کر کے مینُوں صلاح دیو… میں ہر چیز توں بھج رئی آں، بغیر نماز دے دِن گزار رئی آں۔ اے اللہ، مینُوں اک عاجز دِل دے جو عبادت چ سُست نہ ہووے، تے سارے مسلماناں نُوں دین تے ثابت قدم رکھ۔ آمین۔