اپنے پیارے بلی دے مرنے دا غم

السلام علیکم۔ کل، میری بلی نوں اک کار نے ٹکر ماری تے اوہ ہٹ اینڈ رن وچ مر گیا۔ میں اوہدی نکی جئی لاش نوں زمین تے پیا ویکھیا، زخمی تے خون نال لتھڑیا ہویا، تے اوہ تصویر میرے دماغ وچوں نئیں نکل رئی۔ اک گوانڈھی نے دسیا کہ جدوں اوہنوں ٹکر لگی، اوہ اوہناں دے بوہے ول مدد لبھن لئی دوڑیا۔ ایہہ سوچ کہ اوہ ڈریا ہویا سی، درد وچ سی، تے مینوں لوڑ ریا سی جدوں مینوں کجھ وی پتہ نہیں سی، مینوں ٹکڑے ٹکڑے کر رئی اے۔ اوہ اگلے مہینے چھ سالاں دا ہو جاندا سی۔ اوہ "صرف اک بلی" نئیں سی - اوہ میرا بچہ سی، میرا سکھ، تے میری زندگی دیاں سبھ توں وڈیاں خوشیاں وچوں اک۔ اوہ شرماوے ہوندے میرے نال سی، میری جدائی دے ڈپریشن تے ہر دل ٹٹن ویلے۔ اینا عقل مند، پیار کرن آلا، تے ہمیشہ جاندا جاندا جدوں میں اداس ہوندی - اوہ میرے ہنجھو چٹ دیندا سی۔ میں تے میری بھین ہر ویلے اوہدے بارے گل کردیاں سی، تے میں اپنے دن بس گھر آ کے اوہنوں مِلن دا انتظار کردی سی۔ میری ماں، بھین، تے میں ایہہ محسوس کر رئے آں جِویں اَسی اپنا بچہ یا بھرا گوا لیا اے۔ میرا بےبس من بس ایہہ نئیں من سکدا کہ اوہ مِٹھا، بُلیار، پیار والا منڈا جیہنوں میں جاݨدی سی، اوہو سی جیہنوں میں زمین تے پیا ویکھیا۔ میرا دماغ وار وار سوچ ریا اے کہ اوہنے کیہ محسوس کیتا ہوئے گا۔ میں بڑی آس کرنی آں کہ کاش میں اوہنوں پہلاں لبھ لیندی، اوہنوں بچا لیندی، اوہنوں کس کے پھڑ لیندی تے دسّدی کہ اوہ اکیلا نئیں۔ میں عقلی طور تے جاݨدی آں کہ مینوں پتہ نئیں سی پئی اوہنوں میری لوڑ اے، پر میرا دل چیخ ریا اے کہ میں اپنے بچے نال دگا کیتا۔ میں چاہنی آں کہ اوہ بھیانک تصویر میرے دماغوں نکل جاوے، پر فیر مینوں ایہہ چاہن تے قصوروار محسوس ہوندا اے۔ ایہہ ایوں لگدا کہ جے تصویر دھندلی ہو گئی، میں اوہدے درد نوں بھل رئی آں جاں اوہدے نال ناانصافی کر رئی آں۔ پر اوہنوں یاد رکھنا مینوں توڑ ریا اے۔ میں ہنجھو نئیں روک سکدی، غم نال بیمار محسوس کر رئی آں، تے نئیں جاݨدی بناں اوہدے عام زندگی ول کِویں جائیے۔ میں وساکھاں پاؤنی آں کہ اللہ اوہدا خاص خیال رکھے۔ میں جاݨدی آں کہ اللہ میرے نال ہمیشہ رہندا تے میرا غم سُن کے کدی نئیں تھکدا، پر میں ایہہ نقصان قبول کرن لئی بڑی جدوجہد کر رئی آں۔ مہربانی کر کے میرے بچے لئی تے میرے خاندان لئی دُعا کرو۔ مینوں اصلی اسلامی سکھ تے عملی صلاح دی لوڑ اے کِسے کولوں جیہنے صدمے والا غم سہیا جاں پیارا گوایا۔ میں قصورواری، اوہناں وڑن آلیاں تصویراں، تے ایس برداشت نالوں باہر دی تانگھ نال کِویں نبڑاں؟ میں اپنے آپ نوں شفا دواں پھیر ایہہ محسوس کیتے بغیر کہ میں اوہنوں بھل رئی جاں پچھے چھڈّ رئی آں؟