کیہہ کسے ہور نوں ایہہ دنیا تھکا نئیں دیندی؟ میں گھر واپس جانا چاہنا واں۔

مینوں بس اک تھاں دی لوڑ اے جتھے ایہہ خیال کڈھ سکاں، ایہہ میرے اندر بوت دیر توں بیٹھے نیں۔ کسے نوں فکر ہون توں پہلاں، میں اپنے آپ نوں نقصان نئیں پہنچانا۔ میں ایہہ نئیں کراں گا۔ خودکشی حرام اے، تے میں اللہ توں تے دوزخ دی اگ دی سزا توں ڈردا واں۔ میں جاندا واں اپنی زندگی ختم کرنا راستہ نئیں اے۔ پر کدی کدی دل کردا اے اللہ مینوں آپ ای واپس بلا لے۔ ایہہ اوہ حصہ اے جیہڑا سمجھانا اوکھا اے۔ میں موت بارے سوچدا واں تے ڈرن دی بجائے، مینوں اک سکون ملدا اے۔ میں تصور کردا واں اللہ مینوں واپس بلاندا اے، جیویں اوہ فرشتیاں نوں کہندا اے، "میرا بندہ تھک گیا اے۔ ایہدی روح قبض کر لو۔" تے میں مسکرا دینا واں۔ ایہہ سب کجھ چھڈ کے آخر آرام پان دا، تے اپنے بنان والے کول واپس جان دا خیال-اینہاں سکون دین والا لگدا اے۔ کدی کدی میں سوچدا واں اللہ میرا ناں جاندا اے۔ ہر شے دا خالق۔ بادشاہاں دا بادشاہ۔ اوہ جیہنے ساری کائنات بنائی، پر فیر وی اوہ جاندا اے میں موجود واں۔ اوہ میرا ناں جاندا اے۔ اوہ ہر اوہ سوچ جاندا اے جیہڑی میں لکوندا واں، ہر اوہ ہنجو جیہڑا کسے نئیں ویکھیا، ہر اوہ غلطی جیہڑی میں کیتی، ہر اوہ پل جدوں میں اکیلا محسوس کیتا۔ اوہدی بنائی ہوئی ہر شے دے مقابلے میں کجھ نئیں، پر فیر وی اوہ مینوں جاندا اے۔ ایہہ سوچ مینوں ایناں مسکرا دیندی اے جِنّاں میں دس نئیں سکدا۔ پر فیر میں سوچنا واں، "جے میں تیار نہ ہویا؟" میرے کول گناہ نیں۔ میں بوت وقت ضائع کیتا۔ میرا ایمان اُتے تھلے ہوندا رہندا اے۔ میں اوہناں چیزاں نوں نظرانداز کیتا جیہڑیاں نئیں کرنیاں چاہیدیاں سن۔ میں اوہ بندہ نئیں بن سکیا جیہڑا میں بننا چاہندا سی۔ جے اللہ مینوں اج واپس بلا لے، مینوں نئیں لگدا میں جنت کمان لئی کافی کجھ کیتا اے۔ تے میں دو احساساں دے وچ پھسیا ہویا واں۔ مینوں مرن توں ڈر لگدا اے کیوں جو مینوں نئیں پتہ میرے لئی کیہہ انتظار کر رہیا اے۔ تے میں جیون توں تھک گیا واں کیوں جو مینوں نئیں پتہ میں ہور کِنّا دکھ جھل سکدا واں۔ میں صرف 25 سالاں دا واں۔ لوک کہندے نیں میں جوان واں تے ساری زندگی میرے اگے پئی اے، پر سچی، ایہہ سوچ مینوں ڈرا دیندی اے۔ میں سوچنا واں ہور کِنّاں کجھ جھلنا پے سکدا اے تے مینوں بس تھکاوٹ محسوس ہوندی اے۔ میں اپنے ہتھوں مرنا نئیں چاہندا۔ میں اللہ دی نافرمانی نئیں کرنا چاہندا۔ میں بس چاہنا واں درد رُک جائے۔ سچی، ایس دنیا مینوں تھکا دِتا اے۔ بے انت بھج دوڑ۔ کدی اوہ نہ ملنا جیہدی امید سی۔ استعمال ہونا، مایوس ہونا، ایہہ محسوس کرنا جیویں کوئی سچ مینوں چنگا نئیں چاہندا۔ پیسے، رتبے، کامیابی، ویاہ، اوہ ساریاں چیزاں پچھے بھجنا جیہڑیاں سانوں کہیا جاندا اے خوش کر دین گیاں، پر فیر وی خالی محسوس کرنا۔ میں ایس سب توں کٹیا ہویا محسوس کردا واں۔ مینوں ہن ایہہ دنیا نئیں چاہیدی۔ میں بس گھر جانا چاہنا واں۔ میں بس اوہدے کول واپس جانا چاہنا واں۔ میں جاندا واں مینوں صبر دی لوڑ اے۔ میں جاندا واں اللہ دی رحمت میرے گناہاں توں وڈی اے۔ میں جاندا واں زندگی اک امتحان اے۔ میں ایہہ سب جاندا واں۔ میں بس تھک گیا واں۔ اِنّا لِلّٰہِ وَاِنّا اِلَیْہِ رَاجِعُوْنَ۔