ایمان تے شک دے وچ پھسی: بی پی ڈی تے اسلام نال میری جدوجہد

سلام، مینوں نئیں پتہ کہ ایہہ گل سانجھی کرن لئی صحیح تھاں اے کہ نئیں، کیونکہ مینوں لگدا اے کہ ایہہ میرے اصلی عقیدے توں ودھ میرے بی پی ڈی بارے اے۔ میں غیر مسلماں نال گل کرنا چاہندی سی کیونکہ مسلمان شاید پکھپاتی ہون، پر فیر غیر مسلماناں دا اپنا پکھپات ہوندا اے، سو میں اتھے آں۔ اوہناں لئی جیہڑے نئیں جاندے، بی پی ڈی (بارڈر لائن پرسنالٹی ڈس آرڈر) دا مطلب اے کہ میں کدے وی اپنے آپ بارے کوئی ٹھوس احساس نئیں رکھیا۔ زیادہ تر دناں وچ میں شیشے چ اپنے آپ نوں نئیں پچھان سکدی-میں اپنی جان لئی اک اوپری وانگ آں۔ نالے، میں ہر چیز نوں انت دے نال، کالا تے چٹا ویکھدی آں۔ کوئی سال پہلے، میں اک ناستک ہون توں بعد اسلام قبول کیتا، پر ایہہ وریاں دی چلدی رکن والی دلچسپی توں بعد سی۔ سچی گل ایہہ کہ میں ایہدے چ چھیتی کر لئی۔ میں ہجے وی قرآن پڑھ کے ختم نئیں کیتا، تے جدوں وَدھ سکھدی آں، اوہ سوال ای ودھدے نیں جیہڑے مینوں بے چین کردے نیں۔ اصلی مسئلہ ایہہ اے کہ مینوں نئیں پتہ کہ میں سچیاں یقین رکھنا آں۔ میں جنت تے جہنم دے خیال نوں نئیں سمجھ سکی، یا ایہہ کہ میریاں دعاواں دا کوئی مطلب کِویں ہوندا اے۔ مسجد چ بیٹھیاں، میں آسے پاسے ویکھدی آں تے سوچدی آں، "اوہ سچی مچی یقین رکھدے نیں۔" مینوں اوہ یقین محسوس نئیں ہوندا۔ شاید میں بس اک پچھان لئی بیتاب ساں-کوئی چیز جیہڑی مینوں ڈھانچہ، اخلاقیات، جیون دا اک طریقہ دیوے-کیونکہ میں اپنے وچار پیدا نئیں کر سکی جیہڑے روزانہ پلٹ نہ جان۔ جدوں میرا ایمان مدھم ہو رہیا سی، میں دو مہینے پہلے حجاب پہننا شروع کیتا، بھاویں میں ایس گل دی پیروی کردی آں کہ ایہہ فرض نئیں۔ ایہہ ایویں سی جِویں ایس پچھان نوں اوہ وی سخت پکڑ لیا ہووے۔ ہن میں ڈری ہوئی آں۔ جے میں ایہہ لاہ دتا، لوک مینوں جانچن گے-سنگتی، دوست۔ اوہ سوچن گے، "مینوں پتہ ای سی،" تے میں اوہ ستعماد کھو بیٹھاں گی جیہڑا میں بنایا۔ میرے قریبی دوست پہلاں ای سر ہلا دیندے نیں جدوں میں نویاں زندگیاں دے خواب سانجھے کردی آں کیونکہ اوہ جاندے نیں کہ میں چھیتی ای اپنا من بدل لاں گی۔ پر ایہہ تبدیلی اینی دسدی، اینی پکی ہووے گی۔ میں ڈری ہوئی آں کہ میں اسلام چھڈ دواں تے ایہہ صرف میرا بی پی ڈی جیت رہیا ہووے-جِویں شیطان وِس وِسا کے بول رہیا ہووے تے میں بہت کمزور ہوواں۔ پر جے ایہہ سب سچ اے، کی میں اجکل اللہ دی عبادت کرنا وی چاہندی آں؟ ایس سوچ نے مینوں بدترین انسان ہون دا احساس دِتا: اوہ جیہڑی یقین تے رکھدی اے پر بندہ بنن لئی بہت گھمنڈی اے۔ مینوں نئیں پتہ کہ کیہڑے وچاراں تے بھروسہ کراں۔ میں تھیرپی چ آں، پر ایہہ ذکر نئیں کیتا کیونکہ میں اپنے عقیدے دی پڑتال کرن توں تے ایس پچھان نوں کھون توں ڈری آں، پہلے وانگوں خالی خول بن جان توں ڈری آں۔ اک وچکارلا راہ جیہڑا مینوں ملیا؟ شاید حجاب لاہ دیاں تے بس ڈھیلے جہے ڈھنگ نال اسلام دی پیروی کراں-جدوں میں بھٹکی ہوواں تے نماز پڑھ آں، عید مناواں، پر بوتا کجھ نہ کراں۔ جِویں اک تہذیبی مسلمان۔ پر جے میں سچی مچی یقین رکھدی، تے ایس طرحاں کرن توں بالکل بچنا چاہندی۔ تے جے میں یقین نئیں رکھدی، تے بالکل وی کیوں پریشان ہوواں؟ مینوں پتہ اے ایہہ گندمول تے لمی اے۔ کی کسے ہور نے ایس طرحاں کجھ جھلیا اے؟ کوئی محبت بھرے بول؟ مہربانی کر کے نرم رہو۔