Аллахтын Даанышмандыгына жана Менин Жашоомдогу Планына Таянуу

Ассаламу алейкум. Мында намаздык үстүндө отуруп жазып жатам, көз жаштарым дагы деле нымдуу. Жээнимдин англис тилинен финалдык экзамендерине жардам берип жаткам, бирок мен абдан чарчадым - мектептин акыркы жылы жана өзүмдүн тоодой сабактарым бар. Жарым материалды түшүндүргөндөн кийин үй-бүлөм менен бир аз отурдум. Саат кечки 6:30дан өткөн, кофе ичпегендиктен, өзүмө суусундук алдым. Канча иш калганын түшүнүп, кечирим сурап, эжемден калганын алып берүүсүн сурандым. Бирок апам мага таарынды, мен жалкоо болуп, жөн эле отурам, эжемден башында эле сураныш керек эле деди. Бул абдан оор тийди, анткени чындап бар күчүмдү жумшагам. Андан кийин эжем мени 'сезгич' деди, ошол мени талкалады. Мен ар дайым сезгич болгом, эмоциялык жактан өзүмдү өстүрүү үстүндө иштеп жүрөм, бирок үй-бүлөм бул тууралуу дээрлик билбейт. Кийинчерээк агам, анын атасы, мага ыраазычылык билдирди, бул бир аз жардам берди. Бөлмөмө кирип, эч кимге уктурбай ыйладым, өзүмдү тынчтандырууга аракет кылдым. Өзүмө эске салдым - мага таяна турган ийин жок болсо да, сажда кыла турган жер бар. Ошондуктан эки рэкет намаз окуп, жүрөгүмдү тынчтандыруу үчүн исламдык эскертүүлөрдү карадым. Аллахтын планына толук таянам жана Ал мени бул кыйынчылыктар аркылуу багыттайт деп ишенем. Суранам, Аллах сизди кантип оор күндөрдө колдогон өз окуяларыңыз менен бөлүшүңүз - мага сооротуучу сөздөр абдан керек. Жазакумуллаху хайран.