Намазға тұрғанда, мұны ұмытпа
Намаз төсенішінде тұрып, "Аллаһу әкбар" деп, бір сәт ойланып көрдің бе: Аллаһ қазір қайда? Мүмкін бұл ой саған келмеген шығар, немесе келді де сұрауға батылың бармады. Бірақ әлдеқашан бір Сахаба жауабын тапты - және бұл оны есеңгіретіп жібергені сонша, есінен танып қалды. Не болғанын айтып берейін. Мәдинада тыныш түн еді, көшелер жұмсақ ай сәулесімен жарықтанған. Пайғамбар мешітінде шамдар әлі жанған. Алланың Елшісі (оған Алланың игілігі мен сәлемі болсын) Сахабаларымен отырған. Әбу Зарр әл-Ғифари (Аллаһ оған разы болсын) келіп, жанына жайғасты. Оның жүрегінде біраздан бері ауыр сұрақ тұрған. Ұялшақтығынан ешқашан сұрамаған. Бірақ сол күні шыдай алмады. Ол үнсіз: "Уа, Алланың Елшісі, мен намаз оқығанда, Аллаһ қайда болады?" - деді. Мешіт толық үнсіздікке бөленді. Пайғамбар (оған Алланың игілігі мен сәлемі болсын) оған мейірлі көзбен қарап, жұмсақ дауыспен: "Аллаһ намазда тұрған құлына бетін бұрады, тек ол намазын бұзып, жүзін бұрмаса" (Суннан ән-Нəсаи, Хадис 1195) - деді. Әбу Зарр мұны естіді. Бір сәт өтті. Сосын көзінен жас тамып кетті. Аяқтары дірілдеп кетті. Ішінде бір нәрсе жарылғандай болды. Аллаһ - бүкіл әлемнің Раббысы, тек "Бол" десе бола қоятын - мендей біреуге бетін бұрады? Ал мен болсам... намазда тұрып, ойымды дүниеге таратамын ба? Кәсіп, ақша, күнделікті уайымдар? Мұның салмағы оны тік тұрғызбады. Есінен танып, құлап түсті. Аллаһ шынымен сондай жақын ба? Жай ғана әңгіме ме? Жоқ. Құранда Аллаһ: "Біз оған мойын тамырынан да жақынбыз" (Қаф сүресі 50:16) - дейді. Тағы бір риуаятта: "Құл намазға тұрғанда, Мен оның алдындамын..." (Муснад Ахмадта келтірілген) делінген. Тоқтап ойлан. Мұны қайта оқы. Аллаһ намазыңда сенің қасыңда. Ол сені көреді. Еріндеріңнің қимылын, көзіңнен аққан жасты байқайды. Жүрегіңде жасырған іңгәларыңды естиді. Біз намазда кіммен жолығып тұрғанымызды шынымен түсінеміз бе? Әбу Һурайра (Аллаһ оған разы болсын) Пайғамбардың (оған Алланың игілігі мен сәлемі болсын) бірде: "Құл намазда кіммен сөйлесетінін білесіңдер ме?" - деп сұрағанын айтты. Барлығы үнсіз қалды. Ол: "Ол Раббысымен сөйлеседі, сондықтан қалай сөйлейтініне мұқият болсын" (Әл-Хәкімнің әл-Мұстадрагы) - деді. Ойлап көрші. Егер маңызды біреумен кездесуің болса, дайындалар едің: киіміңді түзейсің, сөзіңді жоспарлайсың, толық назар аударасың. Бірақ Аллаһпен кездескенде, ойымыз базарға, жұмысқа, үй шаруасына кетеді. Әбу Зарр қорқыныштан талмады. Бұл ұят еді. Ол өмір бойы намаз оқығанымен, Аллаһтың намазда оған бетін бұрғанын ешқашан шынымен ойламаған. Жүрегі шыдай алмады. Ал біз ше? Бізге бұл мүмкіндік күніне бес рет беріледі. Бес рет, Аллаһ бізді Өзінің алдында тұруға шақырады. Бірақ біз телефонымызды қойып, асығыс оқып, қайта тіршілігімізге қайтамыз - басымыз әлі жоспарлар мен сандарға толы. Енді былай, намазың сәл басқаша болсын. Бастамас бұрын, тоқта. Аллаһтың сені көріп тұрғанын, әр айтқан сөзіңді еститінін есіңе ал. Жүрегіңде тек соны ұста. Мүмкін көзің дымқыл тартар. Мүмкін Әбу Заррдай болмасаң да, ішіңде бірдеңе қозғалар. Бұл - иман. Бұл - намаздың рухы. Пайғамбар (оған Алланың игілігі мен сәлемі болсын): "Ихсан – Аллаһты көріп тұрғандай ғибадат ету; егер сен Оны көрмесең де, Ол сені көреді" (Сахих Муслим, Жібріл хадисі) - деді. Мұны әйеліңмен, балаларыңмен, бауырларыңмен немесе достарыңмен бөліс. Мүмкін бүгіннен бастап намаздарың ұзағырақ сезілер, сәжделерің тереңірек, дұғаларың шынайырақ болар. Ал Аллаһ жақсы біледі.