Қашан жеңілдік келеді?
Әр күн ауыр, тұрақты күрес сияқты. Төсектен тұруға, тісімді жууға, душ қабылдауға, тіпті тамақ жеуге де күш-қуатым жетпейді - бұл жаман естілуі мүмкін екенін білемін, бірақ менің түсінігіме кіріп көріңізші. Тіпті кішкентай жұмыстар да барлық күшімді алып қояды, және мен ешнәрсе істемесем де, үнемі шаршаулымын. Ең жаманы, ешкім түсінбейді; бәрі мені жай ғана жалқау бала деп ойлайды. Мен ешқашан туылуды таңдамадым, сонда Аллаһ мені неге осындай жағдайға душар етіп отыр? Адамдар Аллаһ құлдарын қиындықпен сынаса, бұл оның махаббатының белгісі дейді, бірақ мен бұл махаббатты мүлдем сезбеймін - маған оның маған мән бермейтіні немесе тіпті мені жақтырмайтыны сияқты сезіледі. Мен басқа жастар сияқты өмір сүргім келеді, бірақ менің досым жоқ. Нағыз тыныштық тапқан сәтімді есіме түсіре алмаймын. Менің өмірім ылғи азапты болды. Күн сайын оны аяқтау туралы ойлаймын. Маған тек тыныштық керек, болмаса бір рет. Менің болмысым азап сияқты сезіледі, және мұны айту үшін өзімді кінәлі сезінемін, өйткені басқалардың жағдайы әлдеқайда нашар екенін білемін - өзімді шүкіршіліксіз сезінемін. Аллаһтың мені неге тірі ұстап отырғанын түсінбеймін. Менің ешнәрсе істеуге күш-қуатым жоқ екенін ол біледі. Менің өмірімнің сынақ екенін біледі, сонда неге оны ұзартады? Айтқаным үшін кешіріңіз, бірақ мен оның махаббатын сезінбеймін, берген барлық нығметтеріне қарамастан - басымда шатыр, тамақ, киім-кешек, білім және тағы басқалары. Сонда да оның махаббатынан бос сезінемін. Неге менің өмірім бала кезден бері сонша қиын? Мен ешқашан өмір сүруден рахат көрмедім. Ол мені не үшін жаратты? Мүмкін, мен өзім білместен жаман адам шығармын, және бұл жаза ма? Мен неге осылай өмір сүріп жатқанымды білгім келеді. Егер ол мені жек көрсе, неге жай ғана өліп, жаһаннамды көруіме жол бермейді? Неге мен мұнда да азап шегуім керек? Маған тек тыныштық керек, басқа ештеңе емес. Өмірімде болмаса бір рет. Мүмкін, бұл менің шүкіршіліксіздігімнен шығар.