Ауыртпай көтерілмейтін қайғы кезінде – Ислам не дейді?
Әссалямуалейкум, Мен қазір өте қараңғы кезеңде тұрмын, ауыр депрессиямен және өз өміріме соң қою ойларымен күресіп жатырмын. Өзімді тек пайдалы болғанда ғана сүйілетін, тек жүк ретінде көретіндей сезінемін. Менің Қадарымды қабылдау өте қиын, ал ең қорқыныштысы – осы азаппен ұзақ өмір сүру пердесі. Мені әр жағынан сынақтар шамалап отыр – отбасы, ақылым, денем. Терімдегі мазасыздықтар рухымды тіпті өлтіреді. Адамдар "шүкір ет, басқалардың қиындықтарын ойла" дейді, бірақ бұл менің сырқытымды жоя алмайды. Ал "жалғыз қана көп намаз оқы" дегенде, бұл жанымды ауыртады, өйткені мен иманымды мүмкіндігінше берік ұстап отырмын. Пайғамбарлардың өмірлерін білемін, мен намазымды тастаған жоқпын, бірақ кейде үмітсіздік сонша басып, миым өшеді де, сезімдерім басымды алады. Күндіз де, түнде де, жартылай ұйықтаған кезімде де, өзімді ілу ойлары пайда болады. Отбасы жағдайым сонша ауыр, олардың аттарын немесе дауыстарын ғана естісем де, діріл және сол қараңғы ойлар түседі. Мен үнемі дұға жасаймын, бірақ өзімді ғана: "Менің дұғаларым жетіп жатыр ма?" деп таңқала беремін. Мен Аллаһ Субханауа Тағаланың рахымын төгілуін тілеймін, өйткені мен мүлдем шаршадым. Әр күні мен күресетін күшімді жоғалтып барамын. Кейде мен жасырын ғана ұзақ өмір үшін тілеуімді тоқтатамын, өйткені осы ауыртпалықтың жылдар бойы жалғасуынан сонша қорқамын. Бұның бәрін айтып отырмын, өйткені мен иманымнан айрылдым деп ойламаңыз. Мен сөзбен сипаттауға келмейтін қиындықтарға тап болдым. Ислам мұндай деңгейдегі үмітсіздікке жеткен адамға қалай қарайды? Мен терапияны бастан өткіздім, қазір Руқия жасаудамын және сол сезімдер туындаған сайын қолдау іздеймін, бірақ уақыт өте келе бұл азғана көмектеседі.
Бұл мені қатты ауырлатты. Олар "көбірек дұға оқы" дегенде сабақ жегендей боласың, өйткені сен қазірдің өзінде дініңді өліп-жанып ұстап жүрсің. Ол қара ойлар сенің кінәң емес, сіңілім. Бұл - ауру, иманның әлсіздігі емес. Телефононыңда қауіпсіздік нөмірін сақтап қойшы. Бізге үмметте сенің орның керек.