Өмір қатал болғанда, қайықты, баланы және қабырғаны еске ал
Мұны шынымды айтсам, бұл әңгіме мені әр кезде алға жетелейді, әсіресе өмір тек жеңіліс артынан жеңіліс әкеліп жатқандай сезіліп, жаман нәрселердің не үшін болып жатқанын түсінбеген кезде. Осы туралы ойлаймын. Бұл Мұса пайғамбардан басталады, оған сәлем болсын. Ол Израил ұрпақтарына уағыз айтып тұрғанда, біреу: "Жер бетіндегі ең білімді адам кім?" деп сұрайды. Мұса: "Менмін", дейді. Өйткені ол ұлы пайғамбар еді ғой. Бірақ Алла оған кішіпейілділік пен құдіреттің жасырын даналығы туралы сабақ бергісі келді. Сондықтан Алла оған екі теңіздің қосылған жерінде өзінен де білімді бір құлы бар екенін айтты. Сөйтіп, Мұса ұзақ сапарға шығады, жанында тамаққа балық көтерген жас қызметші бала бар. Олар екі теңіз қосылған жартасқа жеткенше ұзақ жүреді. Дәл сол жерде көтеріп келе жатқан балық тіріліп, себеттен сырғып түсіп, теңізге сүңгиді. Бұл олар іздеген белгі еді. Олар кері қайтып, Қыдыр деген адамды табады. Мұса оған еріп жүруді сұрайды. Қыдыр оған тура айтады: "Сен менімен сабырлы бола алмайсың. Маған Алла үйреткен білім бар, оны сен білмейсің, ал саған Ол үйреткен білім бар, оны мен білмеймін". Бірақ Мұса табандап, "Мені сабырлы табасың, әміріңе қарсы келмеймін" деп уәде береді. Қыдыр келіседі, бірақ бір шарт қояды: "Егер менің істегенім жайлы сұрасаң, арамыз ажырайды". Сөйтіп, олар теңіз жағасымен жүріп, бір кемеге мінеді. Кеме экипажы Қыдырды таниды, құрметтеп, тегін мінгізеді. Бірақ кенеттен Қыдыр балта немесе бір құрал алып, кеменің түбіндегі тақталарға үлкен тесік ойып жібереді. Су кіре бастайды. Мұса мүлде таңырқайды. Ол: "Мұны кемедегілерді суға батыру үшін істедің бе? Сен сұмдық нәрсе істедің!" дейді. Қыдыр сабырмен оған қарап: "Мен саған менімен сабырлы бола алмайсың демеп пе едім?" дейді. Мұса өзін ұстап, кешірім сұрайды және ұмытқаны үшін қатал болмауын өтінеді. Олар кемеден түсіп, жүре береді. Жолда олар басқа балалармен ойнап жүрген жас баланы көреді. Бұл бала көрікті әрі дені сау. Қыдыр оған жақындап, ұстап алып, оны өлтіреді. Дәл солай. Мұса шошып кетеді. Ол: "Кісі өлтірмеген пәк жанды өлтірдің бе? Сен сұмдық нәрсе істедің!" дейді. Қыдыр оған келісімдерін тағы еске салады. Мұса бұл жолы байыппен, егер тағы сұраса, Қыдырдың оны біржола тастауына болатынына уәде береді. Олар бір қалаға жетеді. Олар шаршаған, аш және шөлдеген. Бірақ бұл қаланың адамдары өте сараң әрі қонақжай емес. Олар тамақ та, баспана да беруден бас тартады. Қаладан шығып бара жатқанда, олар қирап, құлайын деп тұрған бір қабырғаны көреді. Қыдыр өз қолымен осы қабырғаны қалпына келтіре бастайды, кірпіштерін түзеп, сылап, берік әрі тік тұрғанша жөндейді. Мұса аң-таң болады. Ол: "Біз аштан өліп жатырмыз, бұл адамдар бізге төмендетіп қарады, ал сен олардың қабырғасын тегін жөндедің бе? Кем дегенде бұл үшін ақы алып, тамақ сатып алар едік!" дейді. Қыдыр тоқтап: "Міне, арамыз ажырайтын жер. Бірақ кетер алдында, сабыр ете алмаған нәрселеріңнің мәнін айтып берейін" дейді. Ол былай дейді: "Кеме теңізде жұмыс істейтін кедей адамдарға тиесілі еді. Мен оны зақымдағым келді, өйткені олардың артынан әрбір жақсы кемені күшпен тартып алатын залым патша келе жатқан еді. Оны ақаулы ету арқылы, патша оған қарап, пайдасыз деп ойлап, өтіп кетпекші. Олар кемесін сақтап қалады, ал сол кішкентай тесікті кейін оңай жөндей алады." "Ал балаға келсек, оның ата-анасы шынайы иманды жандар еді. Бірақ ұлдары терең бұзықтық пен күпірлік иесі болуға тағдырланған еді. Олар оны қатты жақсы көргендіктен, бұл махаббат олардың құлдырауына себеп болар еді. Олар балаға деген махаббаты мен Аллаға деген иманы арасында қиналып, ақырында бұл махаббат оларды діннен толықтай алыстатуы мүмкін еді. Олар оны жақын ұстау үшін имандарын ысырап етер еді. Сондықтан Алла Өз мейірімімен оны сол бүлік көзіне айналмай тұрып алды. Бұл жоғалту сол сәтте жүректерін жаралады, бірақ мәңгілік үшін жандарын сақтап қалды. Алла оларға одан кейін жақсы бір перзент берді, ол ізгі болып өсіп, оларға азап орнына жұбаныш әкелді. Олар бір ұлынан айырылды, бірақ Алла оларға оларды жұмаққа апаратын, алыстатпайтын бір перзент сыйлады." "Ал қабырғаға келсек, ол қаладағы екі жетім балаға тиесілі еді. Оның астында олардың ізгі әкесі қалдырған қазына көмілген болатын. Олар әлі жас әрі әлсіз еді, оларды немесе мал-мүлкін қорғайтын ешкім жоқ еді. Егер сол қабырға құласа, қазына жұрттың көзіне түсер еді. Сол қаланың адамдары сараң әрі қонақжайсыз болғандықтан, олар оны ойланбастан тартып алар еді. Балалар өздеріне тиесілі нәрсені қорғауға тым әлсіз еді, сондықтан олар әкелерінің тастап кету үшін қаншама тер төккен барлық мұрасынан айырылар еді. Алла Өз мейірімімен балалар ержетіп, күшті азамат болғанша қабырғаның тұруын қалады. Тек сонда, олар оны қорғай алатын кезде, қазынаны қазып алып, Алладан бір нығмет ретінде пайдаланар еді. Егер оны құлауына жол берсем, мерзімінен бұрын ұрланып немесе жойылып кетер еді. Олардың мұрасы ысырап болып, Алла оларға сақтаған мейірім мәңгілікке жоғалар еді." Қиындық көрген сайын, мен осы көзқараспен қараймын. Мен сол сәтте тұрып, Алладан: "Неге менің қайығымды тестің?" немесе "Неге бұл адамды менен алдың?" немесе "Неге мені бағаламайтын адамдардың қабырғасын жөндеп, белімді қайыстырып жатырмын?" деп сұрауым мүмкін. Ал шындығында, мен сол сәтте Мұсамын. Мен тек зақымды көремін. Жағалауға қарай жүзіп келе жатқан залым патшаны көрмеймін. Сақталып қалған сұмдық болашақты көрмеймін. Тек күшті болып, оны көтере алатын кезімде менікі болатын, үйінді астында көмілген қазынаны көрмеймін.