Қиындықтарды шынымен қабылдап, олардың ішінде тыныштық табуыма не көмектесті
Мен ғалым емеспін, тек өзімнің басымнан өткенді бөлісіп жатырмын. Кішкентай кезімде өмір сонша ауыр соққы берді, бірнеше рет бәрін тастағым келді, ал 14 жасымда тіпті Аллаға сенбейтіндей кейіп танытқан оңайырақ деп ойладым, Оның маған ренжігенін сезінгенше. Адамдардың "бұл Алла сені жақсы көретіндіктен" деген сөздерін жек көрдім, өйткені шынымды айтсам, кейбір қиындықтар мүлдем сүйіспеншілікке ұқсамады, мен оларды түсіне алмадым. Мен тек өз тәжірибем туралы айтып отырмын - ешкімді қоздырғым келмейді. Мен өмірдің әр саласында әрең жүргендей сезіндім. Кейін жағдай одан сайын нашарлап, мен мүлдем жалғыз қалып, оны ешкім түзете алмайтынын түсіндім. Сол кезде Аллаға бет бұрдым. Мен Оған былай деп сөйлейтінмін: мен шынымен түсінбеймін, мұны қабылдауға тырысып жатырмын, өйткені басқа амалым жоқ, бірақ қабылдай алмаймын. Мен жүрегімді төгіп, үлкен, дана адаммен сөйлескендей, әкеңмен сөйлескендей, ол әрдайым жағдайды түзетіп немесе кем дегенде көмектесетінін білетіндей сөйледім. Мен Оған өтірік айтпадым. Шынымен, бұның мәнін көре алмайтынымды, одан ешқандай жақсылық шықпайтынын және ең бастысы, өзімді сонша жаман сезініп, бұған лайық еместей көрінетінімді айттым. Мен үшін өзгеріс болған сәт - толықтай берілген кезім. Шынымды айтсам, басқа таңдауым жоқ еді. Мен жай ғана бұны болдырдым да, Алладан оны өзіне қалдыруын сұрадым, өйткені Ол менің енді төзе алмайтынымды білді. Содан жағдай баяу жақсара бастады. Кейде бұл мені таң қалдырды, кейде онша емес. Адамдар қиындықтар туралы айтқанда, олардан кейін бірден 180 градусқа бұрылу керек сияқты күтіледі, менің өмірімнің кейбір бөліктерінде солай болды да, әлхамдулиллаһ. Құранды және Пайғамбарымыз Мұхаммедтің ﷺ өмірбаянын оқи отырып, мен жиі айтыла бермейтін бір нәрсені түсіндім. Алла біздің сезімдерімізге аса қатты көңіл бөледі. Ол ешқашан "күмәнсіз, мінсіз берілуің керек" демеді. Ол: "Маған сеніңдер және сабырлы болыңдар" деді. Алла Пайғамбарды қатты жұбатты, жай ғана "бұл Менің сүйіспеншілігімнен" демеді. Ол шынымен оның эмоцияларын мойындады. Мұны түсінген кезде, мен өмірімде ешқашан бұлай расталғанды сезінбеген едім. Бір әпкемнің айтқаны жадымда қалып қойды: қиындықтарға тап болғанда, оларды қабылдау немесе өсуді көру қиын болуы мүмкін, бірақ Аллаға шүкір етіп, "әлхамдулиллаһ, мен көрмесем де, Алла мендегі өсуді көреді. Мен өзіме сенбесем де, Алла маған сенеді" деп ойлаңыз. Мұны мәжбүрлемей, тек өз күйіңізде айтыңыз. Менде көптеген мысалдар бар, бірақ сізге өзіңіз байқап, ойланғаныңыз дұрыс деп ойлаймын. Өйткені өткеніңізге қарасаңыз, әрбір қиындық бізде бір нәрсені өзгертті. Мүмкін бізге сенімділік қажет болды, немесе өзімізді қорғай білу, немесе қамқорлық таныту. Сондықтан мұны анда-санда өзіңізге еске салып тұруыңыз керек. Мен ешкім туралы жаман айтқым келмейді, бірақ бұл жақсы мысал деп ойлаймын: менің досым 19 жасында қайтыс болғанда, бір әйел оның анасын жұбату үшін "Алла қызыңды жаннатта қалады, сондықтан алды" деді. Оның ниеті жақсы болған, бірақ мен мұны естігенде, бұл менің Исламнан жиренуіме себеп болды. Адамдардың ондай сөздерін ұнатпаймын, өйткені мен өзімді мүлдем сүйікті сезінбеймін. Мен "жарайды, мен жаннатта болу үшін тағы бір нәрсе істеуім керек еді" немесе "бұл менің кінәм" деп ойлайтын болдым. Оның өлімімен күресуіме көмектескен нәрсе - шынымды айтсам, мен не болғанын, оның болашағында не күтіп тұрғанын білмейтінімді және Алланың ең мейірімді екенін қабылдау болды. Маған бұл әлдеқайда тыныштық әкелді. Мен біреудің Алланы еске алуын қаласам, олардың Оның мейірімін, сүйіспеншілігін, кешірімін сезінген сәттерін ойлағанын қалаймын. Өмірімізге кейбір адамдардың келіп, бізге бата беруін. Қорыққан сәттерімізде әйтеуір өтіп кетуімізді. Барлығымызда Алланың бізге игілік беріп, Оның сүйіспеншілігін сездірген естеліктер бар. Болды. Жағдайыңыз жақсарады, тыныштық пен жұбаныш табасыз деп үміттенемін.