Біздің сүйікті Пайғамбарымыз ﷺ соңғы сәттері: қайғылы қоштасу
Бір кездері Оның келуінің нұрымен жарқыраған Мәдина қаласы қатты, ауыр тыныштыққа батты. Пайғамбар ﷺ-ге қатты безегі түсіп, оны тастамады. Барлығымыз үшін хабардың салмағын көтерген адам енді тіпті басын көтеруге де қиналды. Отбасына сүйене отырып, аяқтары меніңше құтқарған жерде іштей қозғалмай, ол анамыз Аишаның қарапайым бөлмесіне дейін сол ауыр соңғы сапарды жасады. Ол дүниедегі уақытының аяқталатынын білді. Ішінде ауаны қалың қайғы басты. Оның сүйікті қызы Фатима, Аллаһ одан разы болсын – бұрын оған жүгіріп келетін, Пайғамбар ﷺ тұрып қарсы алатын – оның жанында жылап отырды. Ол оны жақындатып, құлағына бірнәрсе сыбырлады. Ол одан да қатты жылады. Сосын ол тағы сыбырлады, сол барлық ауыртпалықтарымен оның бетіне жұмсақ күлкі шалды. Ол өзіне мұндағы уақытының біткенін айтты, бірақ оған оның отбасынан бірінші болып өзімен тағы кездесетінінің көркем хабарын берді. Имандылар үшін ең ауыр сәт намаз уақытында, бірнеше күннен кейін келді. Оның ең жақын досы Әбу Бәкір, Аллаһ одан разы болсын, намазға тұрғанда, перде әлсіз тартылып ашылды. Пайғамбар ﷺ есік жақтауына сүйене отырып, ибадатында иық-иыққа тұрған сахабаларына қарады. Оның шаршаған бетінен ашық, жұмсақ күлкі өтті. Сахабалар соншалықты кенеттен қуаныш сезіп, намазда концентрацияларын жоғалтып қалды, оқытушысының айығып келе жатқанын ойлады. Бірақ сосын перде босаңсып қайта түсті. Бұл сауығу емес еді – бұл оның соңғы үнсіз қоштасуы еді, өз артында қалдыратын балаларына мақтан тұтып қараған әке секілді. Таң сәулесі түскенде, оның демі нашарлай түсті. Ол басын Аишаның кеудесіне қойды, жүрегі баяулады. Ол Раббымен кездесуіне тазарту үшін мисуақпен тістерін тазалады. Көздері жер шатырдан әрі қарай бір нәрсеге тірелді. Даусының сыбырлауымен ол таңдады: "Иә, Аллаһ, Ең Жоғарғы Серікпен". Қолы біртіндеп түсіп қалды. Пайғамбарлар мөрі жоғалып кетті. Сыртта Мәдинаны құлататын қараңғылық басты. Бір кездері әскерлерге қарсы тұрған еркектер жерге құлап, жоғалған жетімдердей жылай бастады. Әмәр, Аллаһ одан разы болсын, сенбеушіліктен сынып, шығарып алған қылышын бұрып, бұл шындық болуы мүмкін емес деп қарсылық танытты. Бәрімізге өте жақын мүәззин Білал, бірнеше күннен кейін азан шақырғанда, "Мен куәлік беремін, Мұхаммед..." деген жерге жетіп, дауысы үзілді. Ол аяқтай алмай, жылап құлады. Олардың өмірінің жарығы сөніп, терең, қуыс қайғы соншалықты ауыр болып қалды, Мәдина көшелері бұдан кейін ешқашан бұрынғыдай қуанышпен жаңғырмады.