Сүйікті мысығымның өлімімен күресу: Алланың жоспарына сеніп, жүрегім сұрақтар қойып тұр
Мен сүйікті мысығымды жоғалтқаннан кейін өте қиын уақыттан өтіп жатырмын. Мен шын жүректен Алланың жоспарлаушылардың ең жақсысы екеніне, Оның бізге деген махаббаты біз елестете алатынымыздан асып түсетініне және біз туылғанға дейін тағдырымыз жазылған екеніне сенемін. Бәрі – өміріміз, өліміміз, жұмысымыз және болып жатқан барлық нәрсе – Алланың білімі мен белгілеуінде. Мен бұл сенімді жүрегімнің тереңіне сіңірдім. Бірақ менен шыға алмай жатқан ой – мысығымдың дәрігердің қателіктері немесе оның жағдайына жеткілікті көңіл бөлмегендіктен қайтыс болған болуы мүмкін деген ой. Дәрігер біздің елдегі ең атақтылардың бірі. Ол менің мысығымның жағдайынан да нашар күйдегі жануарларды құтқарған. Мен алғаш рет баламды клиникаға апарғанда, дәрігер оның жақын арада сауығып, өмірге қауіп төндірмейтініне сенімді болдырды. Мен оған сеніп, мысығымның жақсырақ болатынына сендім. Содан кейін кенеттен менің балам қайтыс болды. Мен әлі де бәрінің қаншалықты тез болғанын түсіне алмай жатырмын. Мен жауаптарды іздеуді жалғастырып, не дұрыс болмады және басқаша жасауға болатын нәрсе бар ма екенін анықтауға тырысамын. Мен соңғы күндерді есімнен шығара алмаймын. Мен бұрын үйге асырасу үзілінде баламды тексеру үшін шапшаң кете бергенмін. 2026 жылғы 29 қыркүйек сейсенбі күні оны көрген кезде, мен оны клиникаға ертерек апармақ үшін жұмыстан жарты күн босатып алуды қаладым. Бірақ мен бастықтымның қабылдамайтынынан қорқып, оны кешке алып барсам болады деп ойладым. Сондықтан мен жұмысқа қайта кеттім. Оны сол кеште клиникаға апарған кезде, оның жағдайы қазірдің өзінде нашарлап кеткен еді. Бірақ мен бұл өмірге қауіп төндіретінін түсінбедім. Әсіресе дәрігер баламның жақсы болатынына сенімді болғандықтан, мен оған сендім. Дәрігер оны сағат шамамен 19:50-де капельницаға қойды, содан кейін тәуекел ішетінге кетті. Ол шамамен сағат 22:00-де оралып, баламды ертең операцияға әкелуімді айтты. Мен ойланып тұрмын: егер мен сол жарты күнді босатып алып, оны сейсенбі күні ертерек апарғанда едім, мүмкін оның жағдайы сонша нашарламас еді. Мүмкін операция ертерек жасалынып, мүмкін ол бүгін менің қасымда болар еді. Мені ең көп ренжітетін нәрселердің бірі – клиникада баламның қаншалықты азап шеккенін есте сақтау. Мен оның ауырсынуы туралы, әсіресе катетер салынған кезде қаңғырып жылағаны туралы үнемі ойлаймын. Оның қаншалықты қорқып, ыңғайсыз болғанын елестету жүрегімді сындырады. Мен оны сауығып, емделіп, қауіпсіз үйге оралуы үшін сонда апардым. Мен оны құтқарады деп үміт еткен жер оның соңғы күндерін өткізген жеріне айналатынын ешқашан ойламадым. Мен оның азабын алып тастай алмағанымды білу өте әлсіз сезінуге түрткі болады. Мен оны барлық ауырсынудан қорғап қала алғандарымды тілеймін. Бұл естеліктер мені алаңдатады және бәрі басқаша болуы мүмкін бе деп тоқтата алмаймын. Бұл ойлар менен кете қоймайды, себебі мен немесе дәрігердің басқа шешімі нәтижені өзгерте алар ма еді деп ойланбай алмаймын. Сонымен бірге, мен өзіме Алланың тағдырымызды жазып қойғанын және болуы тиіс нәрсе болатынын еске саламын. Мен баламның өмірі мен өлімі Алланың белгілеуінің бір бөлігі болғанына сенемін. Дегенмен, менің дәрігердің емдеуі мен өзімнің шешімдерім туралы сұрақтарым мен бұл сенім арасындағы тыныштықты табу әлі де қиын келеді. Мен Алланың белгілеуіне сену ауырсыну сезімейтін немесе сұрақ қоймайтын дегенді білдірмейтінін білемін. Бірақ мен Алланың жазып қойғанын қабылдау мен баламның өлімін болдырмауға болар ма еді деген ойым арасындағы бейбітшілікті табу үшін күресудемін. Мен оны өте сағындым. Мен сол күндерге қайта оралып, оны қолыммен ұстап, оны құтқару үшін мүмкін болатын барлық нәрсені жасағым келеді. Мен өткенді өзгерте алмайтынымды білемін, бірақ жүрегім әлі де мені оны неге жоғалттым екенімді түсінуге көмектесетін жауаптарды іздеуде. Маған Алланың сабыр беріп, бұл ауырсынуды жеңілдетуіне үмітпен тілек жасаңыз. Амин. 🤲🏻
Аллаһқа шүкір, сіз онымен уақыт өткіздіңіз. Іштеген өкінішіңіз уақыт өте келе басалады иншаАллаһ, оған деген сүйіспеншілігіңіз соншалықты айқын.