Анамның мінез-құлқымен күресу
Ассаламу алайкум. Бұл менің ішімдегіні төгіп алуым керек, сондықтан уақытың болғанда мұқият оқып шықшы. Мен анаммен қатты қиындық көріп жүрмін. Екеуміз де көп нәрсені бастан өткердік, бірақ оныкі әлдеқайда ауыр болды. Он жыл бұрын Мароккода менде Лайелл синдромы болды, бұл екеуміз үшін айлар бойы сұмдық түс еді. Ауруханадан шыққан соң, біз ақшалай қиындықтар мен ата-анамның арасында шамамен төрт жылға созылған шиеленіске тап болдық. Кейін әкем жұмысқа Испанияға көшті, ал біз ол жіберетін шағын жәрдемақымен қала бердік, үш жылдан соң заңды түрде оған қосылдық. Анам мені мұнда негізінен жақсырақ медициналық көмек алу үшін әкелгісі келді, бірақ ондай көмек көп болмады. Оның шетелдегі өмір туралы идеалдандырылған бейнесі бар еді - бақыттырақ, байырақ, жақсы денсаулық сақтаумен, бірақ бауырым екеуміз жаңа мектепте тіл білмегендіктен және оңай бейімделе алмағандықтан, әлеуметтік оқшауландық. Бір жарым жылдан кейін ол бізді әжем мен кейбір туыстарымыз тұратын басқа қалаға көшіруді ұйғарды, жақсы сәттілік пен отбасылық қолдау күтті (бірақ ол маған біздің барлық қиындықтарымыздың себебі мен екенімді үнемі еске салады). Жағдай онша жақсармады; оның отбасы бір жыл ішінде көшіп кетті, ал әкем ол жерде жұмыс таба алмаймын деп бізге қосылудан бас тартты - қазір олар ажырасқан. Сөйтіп біз мұнда алты ұзақ жыл бойы қамалып, үздіксіз қаржылық қиындықтармен, тұруға рұқсат құжаттарымен, пәтер ақысы мәселелерімен, жұмыстағы кемсітушілікпен және тағы басқаларымен күресіп жатырмыз. Енді анам шыдау шегіне жетті - ол бізге еш себепсіз айқайлап, кейде ұрады. Ол ұсақ-түйек нәрселерді асыра сілтеп, тез ашуланады. Бізді тамақтандырып, баспана бергенін мақтан етеді, бірақ менің жаттығу залына баруыма тыйым салады, өйткені ол менің Алланың жаратқанын өзгертемін дейді, ал мен бодибилдер болуға жақын да емеспін және ешқандай прогресс байқамадым. Мен тек таңертең бара аламын, түстен кейін немесе кешке ешқашан. Бір ашулы кезінде ол менің қосымша сабақтарымды тоқтатты. Ол біреу медицина оқып жатыр немесе жауапты бір нәрсеге қол жеткізді деп естісе, тіпті бұл Мароккодағы ауылымыздағы немере бауырым сияқты қой бағу болса да, қатты қызғанады. Ол ренжіген кезде менің алдымда оны үнемі мақтайды. Ол мені ешқашан істемеген нәрселерім үшін айыптайды және ешқашан айтпаған сөздерімді қате естиді. Жақындаға дейін оның ең күшті әдісі телефондарымызды алып қою болатын, бұл бізді тек әлеуметтік желілерден ғана емес (бұл жасырын түрде жақсылық болуы мүмкін), сонымен қатар сынып топтары мен достармен кездесуден де ажыратты. Кіші бауырым әлі де ақша мен материалдық заттар сияқты дүниелік нәрселерге оңай азғырылады, және біздің өмірімізді берекетсіз деп көргендіктен, кейде шыдамы таусылып, айқайлай бастайды. Соңғы кезде анам да ұсақ-түйек келіспеушіліктерден заттарды ұрып, сындырып, лақтыра бастады, тіпті еденге құлап, мүлдем есінен танып қалатын болды. Ол менің шашымды үнемі сынайды, бірақ ол әбден қысқа және ұқыпты, ешқандай жарқырауық емес. Мен стипендия алдым және оған жартысына жуығын - 1200 еуро бердім, бірақ ол әлі де "ара-тұра үйге бірдеңе әкелуге тырыс" дегендей ишара тастайды, мен көп нәрсе сатып алсам да. Ол маған телефонда тым көп қосымша бар деп ұрсады. Бауырым екеуміз ешкіммен берік достық құра алмадық, өйткені ол бұған сенімсіздікпен қарайды. Егер біз досымыз түстен кейін не ұсынғанын айтсақ (және біз оған жиі айтамыз, бірақ кейде ол телефондарымызды өзі тексереді, өзін "мен сенің анаң және ең жақын досыңмын, сондықтан бәрімен бөлісуің керек" деп ақтап), ол "оның айтқанының бәрін істеме" немесе "Көрдің бе? Оның анасы айтқандықтан жоспары өзгерді" деген сияқты сөздер айтады. Тағы не айта аламын? Мен енді білмеймін. Егер мен сауда орталығына барғым келсе, ол бірге баруы керек. Аниме көрсем, оны балалық дейді. Ол тіпті мен ыдыстарды оның қалауынан басқа тәртіппен жусам да ашуланады. Ал өз бөлмемде отырып бірдеңе көру немесе телефон қолдану? Оны ұмыт - сабақ оқымасаң, өз бөлмемде болуға рұқсат жоқ; қонақ бөлмесінде болуың керек. Негізінен, менде ең кішкентай жеке нәрселерде де ешқандай еркіндік жоқ сияқты. Кейбір күндер тыныш, бірақ ерте ме, кеш пе жағдай мен сипаттаған қалпына қайтады, және әрқашан "мен дұрыс емес нан сатып алдым", "Осы ыстықта ұн үшін шығуым керек пе?", "Досым келеді", "Мен сыртта тамақтандым" немесе жаттығу залынан кейін оған айтпай досыммен кафеге тоқтағаным сияқты кішкентай нәрселерден басталады. Мен анама бағынбаушылық танытқым немесе мені исламнан алыстататын ештеңе жасағым келмейді, сондықтан маған кеңес беріңіз, қажет болса ұрысыңыз - әсіресе білікті исламдық көзқарас бере алсаңыз.