Иманмен, күнәмен және өмірмен күрес
Аллаһ осыны оқитын дұрыс адамды жолға салсын. Әссаляму алейкум. Шынында, осыны бөлісу арқылы мен не күткенімді білмеймін. Мүмкін кеңес, мүмкін бұл жағдайдан өткен біреу, немесе тек қана біреудің есімімен сыр шығаруым керек болды. Біраз уақыт бойы мен дініммен және егжей-тегжейін санамайтын күнәларыммен шын күресудемін. Кейбірлері ауыр болды, соңғы уақытта жағдай мен кім болғанымнан ұялғандай сезінетін дәрежеге жетті. Қызығы, мен мүлдем тап берген жоқпын. Мен бұл туралы білімді бірнеше шейхтермен сөйлестім. Терапияны да сынадым. Бұрын тәубе жасадым. Өткен аптада мешітке екі күн қатарынан барып, Жұма намазын оқыдым. Кейде мен шынымен өзгергім, намазды үзбей оқып, Аллаһқа жақындағымы келеді. Содан кейін қалай болғаны, қайта сыртына құлап қаламын. Кейде құлау бұрынғыдан да ауырақ болып шығады. Міне, осы миымды аластап тұр. Мен үнемі қайтып келудің жолы бар дегенді естимін – тәубе жаса, истиғфар оқы, намаз оқы, жақсы жамағатпен бол, білім алы, кәсіби көмек ізде, т.б. Бұл кеңестердің дұрыс емес деп айтқым жоқ. Мен олардың дұрыс екенін білемін. Бірақ бәрін естіп, әлі де орныңда қалған кезде не істеу керек? Менің намазымды ешкім оқып бере алмайды. Мені күнә істемеуге ешкім мәжбүрлей алмайды. Соңында, бұл менің таңдауым және мен олар үшін жауап беремін. Бірақ мен шынымен енді басқаша не істеу керектігін білмеймін. Үйде мен қос өмір сүргендей сезінемін. Үй-ішім бір адамды көреді, бірақ жеке өзім не істеп жатқанымды және кімге айналғанымды білемін. Мен өзімнің жаман адам екенім деп ойламаймын, бірақ намаз сияқты негізгі нәрселерде қайта-қайта сәтсіздікке ұшырап, ауыр күнәлерге қайта оралғаннан кейін, ішімде біртең бұзылған нәрсе бар ма деп ойланбай қоймайсың. Ең қиын бөліктерінің бірі – екі есіктің де жабылып бара жатқанын сезу. Мен Аллаһқа жүгінуге тырысамын, бірақ өздерімді үнемі ұстап тұратын тәуфиқ берілмейді деп сезінемін. Содан кейін мен осы мәселені шешу жолдарын білуі керек адамдардан көмек іздеймін, және көбінесе мен бұрыннан білетін сол кеңестермен қала беремін, ал нақты мәселе орнында қала береді. Менің білетінімше, Аллаһтың есігі жабылған жоқ. Мен Аллаһ мені қабылдамады дей қойғым жоқ. Мен тек өзім тұрған орыннан бұл қалай сезінетінім туралы шындықты айтып отырмын. Мен нақты не істеуім керектігін білу мен оны үнемі істейтін адамға айнала алмау арасында қысылып қалғандай сезінемін. Бұл жерде шынымен бола тұрған біреу бар ма? Тек қана ауыр апта немесе мотивацияның төмендеуі емес, уақыт өте тәубе жасап, жақсартуға тырысып, ауыр күнәлерге қайта құлап, ақыры қайта бастаудан шаршаған кездер? Сіз үшін нақты не өзгеріс әкелді? Мен әсіресе ұзақ уақыт бойы орнында қалып, содан кейін тәубе жасуға және қатты тырысуға жалпы еске салу емес, нақты шығу жолын тапқан адамдардың айтқандарын тыңдағымы келеді. Мен бұны дұрыс емес деп айтқым жоқ. Меніңше, мен шаршадым және әлі түсінбеген бір нәрсені іздеймін.