Қатал әкемен күрес: Ислам жолын іздеу

Ассаламу алейкум. Жүрегімде әкеме деген өшпенділік көп. Ол маған сөзімен, іс-әрекетімен, тіпті физикалық түрде де қатыгез болды. Өткен айттан аз бұрын ол мені үйден қуып жіберді, ақша да, телефон да бермей, тек кейбір жазбаларды телефонға түсіріп жатқаным үшін. Бұл оның сылтауы еді. Мерзімі ертеңіне болатындықтан, ол мені ұра бастады. Мен түсіндіруге тырыстым, бірақ ол тоқтамады. Ақыры үн қатқанымда, ол мені қуып шығып, енді менің қызы емессің деді. Сол түнді аш, жалғыз, барар жерім жоқ өткіздім. Әйтеуір 9 сағат жердегі колледж жатақханасына жеттім. Содан бері жек көруім терең өшпенділікке айналды. Ол маған мүлде қаражат бермейтін болды; қазір бәрін анам көтереді. Алғашында бірнеше ай маған араласпады, бірақ қазір қайтадан өмірімнің әр тұсын бақылап, қаражат жағынан әлі де көмектеспейді, өзі жақсы табыс тапса да. Ол мені колледжді тастап, онлайн сабақтарға ауысуға мәжбүрледі. Егер өз пікірімді айтып немесе бірдеңе сұрай қалсам, ұрады. Қауіпсіздік үшін бөлмемді құлыптасам, есікті бұзып кіріп, сабайды. Сондықтан қорыққаннан, өз еркіме қарсы болса да, оған бағынамын. Маған ешқандай нәрсеге рұқсат жоқ-дос қыздармен шығуға да, тренажер залына баруға да. Үйде 6 жыл жаттығып келем, бірақ енді жеткіліксіз, сол себепті залға баруды ойладым. Бірақ ол қыздар үйде отырып, тамақ пісіріп, үй шаруасымен айналысу керек дейді. Маған көлік жүргізуді үйренуге немесе куәлік алуға рұқсат бермейді. Және өзін Пайғамбар мен Алланың жолымен жүретін жақсы мұсылман санап, дінді бәрін ақтау үшін пайдаланады. Ислам мұндай езгіге рұқсат бере ме, білмеймін. Ұрып-соқпай пікір айта алмаймын, сондықтан үнім жоқ. Анам да оның зорлығын көрген, сол себепті ол да үндемейді. Кіммен сөйлесерім? Не істерім? Алладан оның жүрегін жұмсартуын сұрап дұға етемін, бірақ жағдай одан сайын нашарлайды. Өзімді толықтай дәрменсіз, тастанды, бақылауда сезінемін. Осылай сезінуім күнә ма? Мен жаман адам ба?