Бірақ қалай болғанмен, мен өзімді үйімде сияқты сезінемін
Бәріңе сәлем. Мен исламға қайтқан адаммын (реверт). Шынайы болсақ, неге бұл жолға түскенімнің себептерін әлі толық түсіне алмаймын. Балалық шарым ауыр болды. Атам Құранды өртеп жіберетінін көргенімде шамамен 6 жасымда болар едім. Сол жаста нәрсенің болып жатқанын көресің де, оның мәнін түсіне алмайсың. Мен ештеңені түсінбейтін, бақылап тұрған бала ғана едім. Ол анаммен айтысып, оған зардап шектіретін. Осындай естеліктер көп болды, сол кезде мен олардың мәнін түсінбесем де. Кейін ол апатта қайтыс болды. Бала кезімде мен жыладым – себебі ол менің әкем еді, не болғанына қарамастан сүйетінмін. Бірақ енді артқа қарағанда, кейде оның өз кармасы осылай болды деп ойлап қаламын. Содан кейін күнә сезімі пайда болып: "Аллаһ оны кешірсін", деп сыбырлаймын. Анаммен жағдай да қарапайым емес. Оның мені сүйетінін және мен үшін көп нәрсені жасағанын білемін. Бірақ эмоционалдық тұрғыдан... балаға қажет сол жылылықты ешқашан сезген жоқпын. Мүмкін ол өзінің ауыртпашылығында болған шығар, білмеймін. Оны айыптамаймын. Бірақ бір нәрсенің жетіспейтіндей болғанын сезінемін. Содан кейін, бір Аллаһтың мейірімімен, мен исламды таптым. Қалай болғанын әлі дәл түсіндіре алмаймын. Мен әлі жауаптарды іздеудемін. Кейде өзімнен сұраймын, өткеніме қарап, қалай бұл жерге келдім деп таңғаламын. Бірақ бір нәрсенен айрыла алмаймын. Құран оқыған сайын, көз жасым төгіледі. Кейде бар-бар болса 2-3 аят. Толық мағынасын әлі жақсы түсінбей тұрып, кенеттен көзім суланған күйімде отырып: "Йа, Аллаһ, маған не болып жатыр?" деп сұраймын. 😂 Жақында мен оны басқаша көре бастадым. Мүмкін ішімде, сол 6 жастағы мен әлі бар. Оқиғаларды түсінбей көрген сол кішкентай бала. Анасына зардап шектірілетінін көрген сол бала. Абыржыған, қорқақ және бәрінің жақсы болатынын біреу айтып берсін деп тілектенген сол бала. Қазір Құран оқығанда, сол кішкентай бала ақырын тыныс алып жатқандай сезілемін. Ол біраз уақыт жыламай қойғандай. Ол ақырын сүкін (тыныштық) сезгендей. Мүмкін сол үшін жылаймын. Мүмкін мен мүлдем қайғырмаймын. Мүмкін менің ішімдегі сол бала ақырын тыныш тапқан. Мүмкін мен толығымен қателесіп жатырмын. Мүмкін мен сезімдерімге түсінік бере жатқанмын ғана. Бірақ шынымен де кейде солай көрінеді – ішімдегі бір нәрсе ақылым әлі түсініп үлгермеген нәрсені танып алады. Өмірімде алғаш рет мен бір жерге тән сияқтымын. Реперт болу әрқашан оңай емес. Кейде өзіңнің жеткілікті мүсілман екеніңді дәлелдеуің керек сияқты сезіліп, бұл ренжітеді. Бір өмірден кетіп, жаңасын қалай құруды әлі үйреніп жатасың. Үндістаннан болғандықтан, кейде мұндағы жағдай жайлы ойлап, болашағымды қай жерде көремін деп таңғаламын. Шынында, мен тауға көшіп кетуді армандайтын кезеңдемін. 😂 Кішкентай үй, салқын ауа райы, айналамда шыңдар, тыныштық және – иншаАллаһ – өте нашар интернет, маған ешкім араласа алмас. Әзіл қалдырып, мен шынымен де солай болғанын қалаймын. Мен тыныш өмір сүргім келеді. Мүсілман ретінде өсіп-жетілгім келеді. Бала кезімде көргендерімнен айығып кеткім келеді. Бәрінен де артық, бір күні менің өз отбасым болғанын армандаймын – жұбайым мен балаларым сүйілетінін сезетін, оларға мейірім көрсетуге ешқандай күмән жоқ, балаларымның өздері қажет пе деп ешқашан ойланбайтын үй. Мүмкін сол үшін ислам мен үшін соншалықты маңызды. Мен исламды таптым ба, әлде Аллаһ мені баяғыда өзіне ақырын тартып жатқан ба, білмеймін. Мен тек мынаны білемін: Құран оқығанда, ішімдегі бір нәрсе тыныштанады. Өмірінің көп бөлігін өзі еш жерге толық сыймағандай сезініп өткізген біреу үшін… бұл сезім – Алға ол берген сый, әлхамдулиллаһ.