бағыт сұрау: мен шынымен Аллаға қайтқым келеді

Ассаламу алейкум. Маған төмен қарамаңыздаршы. Мен ешқашан осылай ашыламын деп ойламаған едім, бірақ шұғыл кеңеске мұқтажбын және сенімді түрде сөйлесетін ешкімім жоқ. Мен өзімді жаман қыз сияқты сезінемін. Намаз оқымаймын, ұзақ уақыт бойы Исламды елемеп келдім. Өсіп келе жатқанда, көбінесе ата-анамнан қорыққандықтан дінді ұстандым. Олардың алдында хижаб киіп, кейде олар қарамағанда шешіп қоятынмын. Уақыт өте одан әрі алыстап кеттім. Қазір әкемнің денсаулығы нашар – қант диабеті, жоғары қан қысымы және өкпе ауруларымен күресуде. Мен оны қатты жақсы көремін, жазылғанын қалаймын. Өзімді кінәлаймын, менен келген стресс оның денсаулығын нашарлатқан шығар деп ойлаймын. Ол маған кешіргенін айтып отырады, бірақ мен өзімді кешіре алмаймын. Жан-дүниемде бір нәрсе мені Аллаға тартып тұр. Бірақ сонда бір дауыс: "Сен мұны тек әкең ауырғандықтан істеп жатырсың" деп сыбырлайды. Бұрын намаз оқымай, дінге салғырт қарап келгенде, кенеттен Аллаға бет бұруым біртүрлі сезіледі. Ниетім өзімшіл – жай ғана Алладан әкемді жазуын сұрау үшін бара жатқандаймын деп қорқамын. Интернеттен Алла кешірімді, жай ғана қайтуым керек деп оқыдым, бірақ нақты не істерімді білмеймін. Іздене беремін, бірақ ешнәрсе түсінікті болмай тұр. Адасқандай, кінәлі және шамадан тыс толқулы сезінемін. Қауіпсіз түрде ішімді босататын ешкімім жоқ. Танитын діндар адамдар отбасыма жақын, олар мені соттап, мысал қылып көрсетеді деп қорқамын. Сол қорқыныш көмек сұрауыма кедергі болды. Тағы да түсініңізші, қазір етеккір күндерім, сондықтан намаздан да бастай алмаймын. Не нәрсе рұқсат етілгенін, неден бастарымды шынымен білмеймін. Әкемнің ауыруы себеп болса да, Аллаға шын жүректен қайта аламын ба? Осы күндері не істей аламын? Шамадан тыс толқулы болып, неден бастарымды білмесем, тәубені қалай жасаймын? Тек қорқыныштан дінге бет бұрғандай сезінбей, Алладан әкемді жазуын қалай сұраймын? Шынымды айтыңызшы. Мен шынымен қайтқым келеді.