Марқұм әкемді мақтан тұту: ұлдың ізденісі
Сәлем. Әкем бұл дүниеден колледждің үшінші курсында оқып жүргенімде өтті. Бұған 2,5 жылдан асты, және әйтеуір, әр ай өткен сайын оны бұрынғыдан да қатты сағынамын. Оны еске алуларымның бірте-бірте бұлыңғыр тартып бара жатқанын сеземін, және бұл мені қорқытады - Астағфирулла - оны ұмытып қалуымнан қорқамын. Ол туралы аздап айтып берейін. Ол Пәкістаннан келгенде қалтасында тек 200 доллар болған. Ол жанармай бекетінде жұмыс істеп, такси айдап, тірлік құрды. Өзін тұрақты сезінгеннен кейін, ол анам мен оның әпкесін - ол кезде әлі кішкентай нәресте еді - алып келді. Кейін ол бауырларының отбасыларын әкелуге көмектесті, оларға қаржылай қолдау көрсетіп, пәтер сатып алып, қоныстанғанша өз үйінде тұрғызды. Менің бауырларым негізінен оның ұзақ такси ауысымдарын көретін - аптасына 60 сағаттай (мен бес баланың кенжесімін, 2000 жылдары туғам, ал олар 80-ші жылдарда туған). Ол керемет жомарттығымен есте қалған, әрдайым туысқандарына ақшалай көмектесіп не үй шаруасында жөндеу жұмыстарын жасайтын. Қартайған шағында мен мұны одан да көбірек байқадым: жұма намазынан кейін жаяу қайтқан адамдарға көлікпен жеткізетін, Уолмарттан босқындарға киім сатып алып, оларды мұқият сұрыптап, сыйлық ретінде буып-түйетін. Ол көліктерін несиеге беретін, басқалардың көліктерін жөндейтін… Әлбетте, көп нәрсені ұмытып жатырмын. Жасөспірім кезімде оның жомарттығы кейде мені таңдандыратын. Әлхамдулилла, Алла оны сыйлады - менің екі үлкен ағам қазір дәрігер. Мойындаймын, кенже болғандықтан, басқалары тұрмысқа шығып, жұмыс істеп жатқанда, мен аздап еркелеу өстім. Ол маған қалағанымды көбіне берді, ал бермеген кезде жылап, айқайлайтынмын, оған қазір өкінемін. Есейген сайын бұл ашуланшақтықты қойдым. Бауырларымның айтуынша, ол маған жұмсақтау болатын, өйткені оларға қатал болған екен және жасы ұлғайған сайын өкінішін білдірген. Сосын қатерлі ісік пайда болды, мен ақымақтықпен оның уақыты әлі көп деп ойладым. Мүлде шындықты мойындамадым. Жазғы медициналық курс үшін басқа қалаға кеткеннен кейін, қайтып келгенімде ісіктің тарап кеткенін, небары бірнеше ай қалғанын білдім. Қолымнан келгенше әр сәтін онымен өткіздім - ауруханаға барып, үйде күтім жасадым. Ол маған: “Ача инсаан бано” деді. Мен оған “мен сені жақсы көремін” дей бастадым, бұны өсе келе жиі айтпайтын едім. Бірақ сол кезде айттым. Ол жұма күні дүниеден өтті. Енді, сізден сұрауым бар - жанымды төгіп отырғаныма кешіріңіз. Мен оны қалай мақтан тұтамын? Ол менің дәрігер болғанымды көрмейді, үйленгенімді, балаларымды көрмейді. Ол мұның бәрін жіберіп алады. Ол жоқта мен оны қалай мақтан тұтам?