Тәубеден кейін жалғыз қалғаным – Қайтадан жарық іздегенім

Әссаляму алейкум, мұны төсем деп ойлаймын. Біршама уақыт бұрын мен өте ауыр кезеңнен өттім, өзімді қатты қателестірдім. Мен толығымен адасып кеткенмін және жанға ауыр тиген істерді істедім, негізінен өзіме өзім зиян келтірдім. Біртіндеп мен исламға қайта оралдым, ал бұл маған тигенде, күнәмді сезініп ыдырап кеттім. Мен апталар бойы жыладым, кешірім сұрадым және өмірімді өзгерттім – дұрыс намаз оқуды, Құран оқуды, ораза ұстауды, садақа беруді үйрендім және отбасым үшін ең жақсы болуға тырыстым. Ауыр болса да, мен қызық бейбітшілік сездім, сондай-ақ мен ақыры жарықта екенімді сездім. Бұл бірнеше жыл бұрын болған еді. Қазір мен өзімнің бос нұсқасы болып қалдым. Өткен күнәларым оянып, ұйықтауға тырысқанға дейін маған азап тұғырады, түс көріптер де кіріп келеді. Ұят мені толығымен басып алады. Мен өзімді тамақ ішуге және жуынуға мәжбүрлеймін, бірақ іштей мен тіпті оған да лайық емеспін деп сезінемін. Ауыр қараңғылық қайта оралып, мені тұншықтырып, менің бар болған бейбітшілігімді алып кетті. Мен әлі де намаз оқып, садақа беремін жәң өзімді жақсы іс істеуге мәжбүрлеймін. Мен дуға жасадым, Алладан шығу жолын, шынайы кешірімді, өзімнің ең нашар сәттеріммен тізектелмеуімді сұрадым. Бірақ мен әлі де осы қараңғылықта тұрып қалдым. Бүгін намаздан кейін мен Құранды Алладан белгі, түсінік үмітімен аштым. Мен ашқан бетім дәл мен істеген күнәні сипаттады. Аят кешірім туралы айтпады, жүрегім тереңге батты. Қазір менің тәубем шынымен қабылданған ба екен деген күмән туындады. Мен бұл туралы жақын адамдармен сөйлесе алмаймын, сондықтан мұнда жай ғана айтып тұрмын. Мен бұл ауыртылуды қалай түзетуімді білмеймін. Мен туылмаған болсам деп, немесе Алланың бұйрықтарына қарсы өзімді ластамас бұрын осы дүниені тастап кеткен болсам деп тіледім. Бұл менің жасөспірім жасымда жасаған қателіктерім үшін өмір бойы жаза сияқты сезіледі. Бұл қараңғылық қалыпты емес – мен алғаш тәубе еткенде ол жоқ еді. Мен құтылуға үмітсіз болдым. Йа Алла, маған көмектес.