9 жасымда анамды, 12 жасымда апамды жоғалтқан кезде: Балалық шағымыздың қайғысы қайта оралғанда
Мен, анам және әпкем – біз үнемі үшеуміз болатынбыз. Біз нені істесек те, бәрін бірге істейтінбіз. Анам қайтыс болғанда, мен шынымен қайғырып, жылап ала алмадым. Тек өмір сүруім керек еді. Бір күні мен анамның ханзадасы болып, оны құшақтап, қауіпсіз сезінетінмін; келесі күні әже-атаммен тұрып, тез өсе бастадым. Әрине, маған көмек бергендер де болды, бірақ болған оқиғаны толығымен қабылдауға мүмкіндік беретіндей көмек емес. Сондықтан мен көп нәрсені ішке жинап қойдым. Содан үш жыл өткен соң, кішкентай әпкем де дүниеден өтті. Мен әлі бала кезімде едім. Сол кезде мен әкемге көбірек назар аударып, барлығын бірге ұстауға тырыстым. Тағы да, мен өзіме шынымен қайғыруға мүмкіндік бермедім. Жақында мен олардың бұрын ешқашан көрмеген ескі бейнелерін көрдім. Жылдар бойы мен олардың бет-әлпеттерін елестете алмай, дауыстарын анық есіме түсіре алмай жүрдім. Бірақ сол бейнелерді көргеннен кейін, бәрі баяу қайтып келе бастады – олардың күлкілері, дауыстары, қозғалыс тәсілдері. Осы жылы алғаш рет олардың қайтыс болған күндері менің сағамда байланысқандай сезіліп, бұл басқаша әсер етеді. Бұл екі жоғалту да бір уақытта кеудегіме отырғандай. Мен бірнеше күн болып жылап жатырмын. Мен сезімсіз, бос, тынышсыз және өте төмен сезінемін. Шынында, мен өмірімде бұдан да қайғылы болған емеспін. Үш жан дүниеден өткендей, бірақ мен әлі осында тыныс алып жатырмын. Мен оларды күн сайын ойлаймын, бірақ бұл басқаша сезіледі. Бұл мен бала кезімде жерлеген қайғырым енді үлкеніп кеткен соң қайта ашылғандай. Сіздердің араңызда жылдар өткен соң қайғырыңыз осылай қайта оянып кеткендер бар ма? Осындай ауыр кезде сіз күннен-күнге қалай өмір сүресіз? Менің ақылымнан айырылмағанымды білгім келеді.