Жүрегімде ешқашан тыныштық таппадым
Ассаламу алейкум. Мен мұсылманмын, және іштей білемін, Ислам – ақиқат. Бұл қандай да бір жеке сезім емес – бұл Құран мен Пайғамбардың (оған Алланың салауаты мен сәлемі болсын) өмірі мені сендірді. Мен үшін Алла күн сияқты анық. Бірақ шынымды айтсам, мен ешқашан тыныштық сезінбедім. Кейде өзімді тозақта жүргендей сезінемін. Есімде бар кезден бері өмірім ауыр болды. Палестиналықтар немесе қатты азап шеккен көптеген басқа адамдар сияқты емес, бірақ менің ауырсынуым шынайы. Ең алғашқы естеліктерім – анамның мені ұрғаны, немесе одан қорқып қашқаным. Мектепте маған қорлық көрсетті. Үйде нашар баға үшін ұрды, көбінесе оның неге ашуланғанын білмейтінмін. Жоғары сыныпта ол жоғары лауазымды қызметте болды, маған қатты қорлық көрсетті. Ол ешқашан көмектеспеді, білмегенін айтты. Мен оның мәртебесін пайдаланғым келмеді, сондықтан үндемедім, бірақ ол білді. Оның барлық істегені менің інім үшін болды. Ол өз сыныбында бұзақы еді. Бірде түнде ол кешірім сұрап, менің дислексиям салдарынан ешқашан жетістікке жетпеймін деп ойлағанын, сондықтан маған солай қарағанын айтты. Университетте сәл жақсырақ болды. Мен мұнда қарапайым университетке бардым, ал інім шетелде оқыды, көлік жалдауға ақшасы жеткілікті еді. Бізде көлік болса да, мен автобусқа мінуге мәжбүр болдым. Мен ініме қызғанбадым – шынында, мен оны әлі жақсы көремін және оны кінәламаймын. Жұмыс істей бастаған соң, көшіп кеттім. Анам қолын пайдалануды тоқтатты, бірақ сөздер мен айла-шарғыларды қолданды. Үйге кеш келсем, маған кешкі ас қалдырмайтын – ыстық тамақ емес, кейде жейтін бірдеңе сұрамаймын. Менің ешқашан көп жақсы достарым болған жоқ, бірақ аздағандарым үшін өлуге дайын едім. Бірақ әрқайсысы маған бірдеңесімен опасыздық жасады. Мұны өзімді кінәлаймын. Жылдар бойы жұмыс істедім. Кеңседегі саясат өмірімді азапқа айналдырды, дегенмен мен өз жұмысымда жақсымын және оған құштармын. Қорлыққа шыдадым, себебі анам мені бұзылғандай сезіндіріп, басқа жұмыс таба алмаймын деп қорықтым. Қатты күйзелістер мен мазасыздықтар болды. Сәл сауығып келген соң ол мені қайта баруға итермеледі. Ақыры жұмыстан шықтым. Мен өз ісімнің шеберімін, бірақ сұхбаттар ешқашан ойдағыдай болмады. Жұмыс табу әрдайым қиын. Болуы мүмкін барлық жамандық болады. Алдын ала жоспарлаймын, кез келген кездесуге 30 минут ерте келемін, бірақ бәрібір істер бұзылады. Өмір ауыр сезіледі. Әлхамдулилла, қазір үйленгенмін. Жарым – өмірімдегі ең жақсы нәрсе болды. Алғаш рет аздап махаббаттың дәмін таттым. Бірақ бөлісе алмайтын қиындықтарымыз бар – балалы бола алмаймыз. Мені бәрінен бетер жақсы көретін мысығым бар еді, мен оны қатты жақсы көрдім. Жақында ол верандадан құлап қайтыс болды. Ол менің жалғыз шынайы серігім – жалғыз досым еді. Мен жалғызбын, қайғылымын, және шаршадым. Күресуді жалғастыра алмаймын. Шетіме жеткендей сезінемін. Бұрын намаз оқитынмын, бірақ оқи бастағанда істер одан бетер нашарлады. Кездескен ең "тақуа" мұсылмандар көбінесе ең жаман адамдар болды – алдайтын, қорлық көрсететін, басқаларды, соның ішінде мені пайдаланатын. Олар Палестина мен басқа мәселелерді елемеді. Олар жай намаз оқып, ораза ұстады, жасанды сезілді. Мен олармен байланыса алмадым; олар мұсылман болғандарынан бір пайда көргендей көрінді. Шарасыздықтан, ойымнан қашып, жеңілдік табу үшін кейбір харам нәрселер істедім. Бұлар менің таңдауым екенін білемін және өкінемін, бірақ қайта құлай беремін. Дегенмен Алланың жаратылысына ешқашан зиян келтірмедім. Біреу оқиды ма, білмеймін, бірақ маған көмек керек. Баратын ешкімім жоқ. Осыған дейін оқысаңыз, жазакум Аллаһу хайран. Былықтырып жазғаным үшін кешіріңіз. Көп жағынан артықшылықтарым бар екенін білемін және Аллаға шүкір етемін. Бірақ мен ешқашан тыныштық таппадым – тіпті бала кезімде де. Аман қалу үшін не істей аламын?