Жәннәм мен Жаһаннам мен үшін негізгі ынталандырық болса, менің құлшылығым дұрыс жолдан шығып тұр ма?

Әссәламуәлейкүм, ағайын-қарындастар. Соңғы күндері көп ойланып жүрмін және ойымдағыны бөліскім келеді. Мен жақсы амалдарды Жәннәмге жету үшін істегенде, өзімнің негізінен өзімде болғандай сезінемін және Аллаһ шынында да орталықта емес. Ал күнәларды Жаһаннамнан қорыққаннан аулақ болғанда да солай қалады – әлі де Ол үшін емес, мен үшін. Бұл адамның өзімшіл немесе өзін-өзі орталықта ұстайтынын деп ойлатады ма, әлде бұл біздің Аллаһ алдындағы адалдығымызды төмендетеді ме? Себебі мен Аллаһтың бізді тек пайда іздегеніміз үшін емес, Оған құлшылық етуіміз үшін жаратқанын естідім. Сондықтан Жәннәм мен Жаһаннам үшін өмір сүру шын мақсатты өткізіп алғанымдай сезілуді ұялтады. Бірақ сол уақытта, Жәннәм мен Жаһаннам бізді бағыттау үшін Аллаһтың өзі орнатқан – жақсылыққа тарту және жамандықтан ысыру сияқты – табиғи ынталандырушылар, солай емес пе? Мен ойлайтынмын, бәлкі бұл кіреберіс тастар сияқты: Жәннәм мен Жаһаннам сізді шын ынталандырғаннан кейін, жоғары мақсат жалғыз Аллаһтың разылығын іздеуге айналады. Бәлкі бұл осы немесе бұл емес – Аллаһ, Жәннәм және Жаһаннам бәрі тікелей жолға бізді итеруде бірлесе жұмыс істейді. Бірақ содан кейін шатасамын, себебі мен Аллаһқа құлшылық етуді негізгі күштерім еткім келгенде, Жәннәм туралы ойлар мен Жаһаннам қорқынышы әлі де жүрегіме сіңіп, бәрін шатастырып қояды. Бұл жаттығу мен уақыт арқылы жақсаратын нәрсе болуы мүмкін бе? Бұл қажеттен артық ойлау сияқты көрінсе кешіріңіз – жай шынайы ойларымды азырақ бөліскім келді. Мұны жақсы түсінетіндердің кез келген кеңесін шын жүректен қадір тұтып қабылдаймын. Аллаһ сендердің игіліктеріңді марапаттасын.