Егер біз тіпті шыбынды да жасай алмасақ, Алланың алдында кімміз?
Кейде Құранда Алла бізге жай ғана айтып қоймайды. Ол бізді тоқтатып, бір сөйлеммен тәкаппарлығымызды талқандайды. Өзімізге құрған жалған күш-қуатымызды алып қояды. Сол сәттердің бірі мына сынақ: "Негізінде, Алладан өзге тілейтіндерің ешқашан шыбынды жарата алмайды, тіпті олар бұған бірігіп жиналса да." Шыбын. Неге шыбын? Неге тау емес? Немесе күн? Немесе аспан? Өйткені Алла бізге өзіміз туралы қорқынышты нәрсені көрсеткісі келді. Егер Ол галактика жасаңдар десе, біз жай ғана басымызды изеп, "Иә, жасай алмаймыз" дер едік. Мұхиттарды жасаңдар десе, келісер едік. Бірақ шыбын? Қойшы, бар ақылымызбен, ғылымымызбен, технологиямызбен оны жасай аламыз ғой? Біз атомды бөліп алдық. Адам геномын картаға түсірдік. Жүрек трансплантациясын жасаймыз. Күн жүйесінен тыс техника жібереміз. Секундтарда сұрақтарға жауап беретін компьютерлер жасаймыз. Жасанды интеллект туралы мақтанып айтамыз. Әрбір жаңа жаңалықты тойлаймыз. Содан кейін Алла кез келген өркениеттің аузын ашатын бір сұрақ қояды: Сендер шыбынды жасай аласыңдар ма? Барды жақсарту емес. Клондау емес. ДНҚ-сын көшіру емес. Барды қайта реттеу емес. Жасау. Тіршілікті жоқтан бар ету. Өлі заттарға тіріл деп айту. Ешбір инженер жобаламаған көздерді беру. Ешбір зауыт салмаған қанаттарды беру. Ешбір мұғалім үйретпеген инстинкттерді беру. Аштықты. Қорқынышты. Мақсатты. Тіршілікті. Ешбір зертхана жасай алмайды. Ешбір патша бұйыра алмайды. Ешбір ғалым өндіре алмайды. Ешбір миллиардер сатып ала алмайды. Өйткені бір нәрсе жасау мен тіршілік жарату арасында үлкен алшақтық бар. Адамдар тойлайтын әрбір өнертапқыштық Алла жаратқан материалдардан басталды. Әрбір формула Алла ғарышқа жазған заңдарға сүйенеді. Әрбір жарқын ақыл Алла ойлайтын миды жаратқандықтан бар. Әрбір жаңалық Алла бізден әлдеқайда бұрын қойған нәрсені жай ғана ашу. Біз шынымен ештеңеге ие емеспіз. Біз ештеңені бастамаймыз. Біз жай ғана реттейміз. Алла жаратады. Содан кейін әрбір жүректі дірілдетуі тиіс бөлік келеді. Алла айтады: егер шыбын олардан бір нәрсе алып кетсе, олар оны қайтара да алмайды. Осыны ойла. Бұл кішкентай нәрсе тамағыңа қонады. Көзге көрінбейтіндей кішкентай бір нәрсе алады. Жер бетіндегі ең жақсы ғалымдар оның алғанын қалдырғанынан ажырата алмайды. Алла шыбынды кішкентай болғандықтан таңдамады. Ол біздің кішкентай деп ойлайтын нәрсеміз шын мәнінде жасау үшін біздің күшімізден тыс екенін білдіргісі келді. Егер біз Оның жаратқандарының ең кішкентайын да жасай алмасақ, Жаратушы қаншалықты ұлы? Енді өзіңнен сұра: Көздеріңді кім жаратты? Пішінін ғана емес, оларды көруді кім үйретті? Ішіндегі миллиондаған жасушаларды кім жасады? Миыңа анаңның бетін тануды кім үйретті? Тіліңді дұрыс қозғауды кім үйретті, сөздерді ойланбастан шығаратындай? Алғашқы деміңді алмас бұрын жүрегіңе соғуды кім үйретті? Сен ұйықтағанда оны соғуда кім ұстап тұрады? Бүгін түнде көзіңді жұмасың. Денеңді ұйқыға бересің. Бірде-бір жүрек соғысына әмір бермейсің. Өкпеңе дем алуды ескертпейсің. Бүйректеріңе жұмыс істеуді айтпайсың. Бауырыңа нұсқау бермейсің. Толықтай дәрменсіз боласың. Сонда да Алла сені күйінде сақтайды. Әрбір жүрек соғысы - сый. Әрбір дем - сый. Әр таңертеңгі ояну - сый. Қаншама осындай сыйларды "Алхамдулиллаһ" демей-ақ алдық? Қаншама намазды кейінге қалдырдық, жүрегіміз тек Алла қалағандықтан соғып тұрғанда? Қаншама күнә жасадық Ол берген көздермен, қолдармен, күшпен, уақытпен? Содан кейін өзімізді тәуелсізбіз деп ойлаймыз. Шайтанның ең үлкен айласы адамдарды Алла жоқ деп ойлату емес еді. Ол адамдарды Оған мұқтаж емеспіз деп ойлату еді. Бірақ өзіңе адал бол. Байлығыңды алып қой. Денсаулығыңды ал. Абыройыңды ал. Отбасыңды ал. Келесі деміңді ал. Не қалады? Ештеме. Біз бұл дүниеге өзімізді тамақтандыра алмай, жүре алмай, сөйлей алмай келдік. Бір күні дәл солай кетеміз. Басқалар бізді көтереді. Басқалар жуады. Басқалар үстімізден намаз оқиды. Басқалар топырақ астына қояды. Басқалар кете барады. Бізбен бірге қалатын Жалғыз - Алла. Бізді шыбынмен сынаған Раббымыз - сол: "Әй, өздеріне зұлымдық жасаған құлдарым, Алланың рахметінен үміт үзбеңдер" дейтін Раббымыз. Оның мейірімін көрдің бе? Бізге қарызы жоқ Жаратушы бізді қайта шақырады. Ақылымыз жете алмайтын ұлылық Иесі бізді "Құлдарым" деп атайды. Ол бізге мұқтаж болғандықтан емес, бірақ біздің қайтқанымызды жақсы көреді. Егер жүрегің қатайса, қайтып кел. Күнәларың көп болса, қайтып кел. Тым алыс кеттім деп ойласаң, қайтып кел. Өйткені сенің күнәларың Оның мейірімінен үлкен емес. Қателіктерің Оның кешірімінен үлкен емес. Әлсіздігің - Ол сені шақыратын себептің өзі. Өзіңнің шынымен қаншалықты кішкентай екеніңді білу үшін қабірге қойылғанша күтпе. Мұны қазір түсін. Мәжбүр болмай тұрып, басыңды и. Тоқтамай тұрып, жүрегіңді жұмсарт. Көздерің жас төге алмайтын күннен бұрын жыла. Өйткені бір күні барлық атақтар жойылады. Барлық жетістіктер жойылады. Әрбір ізбасар, әрбір доллар, әрбір дәреже, әрбір қол соғу, иелік еткен барлық нәрсе - жоқ болады. Ал шыбынды жаратқан Раббының алдында тұрып түсінесің: өміріңдегі ең үлкен абырой - мансабың, байлығың немесе атың емес еді. Бұл - аспандар мен жердің Жаратушысы саған Оны "Раббым" деп атауға рұқсат еткені. Және Ол өзін саған "Құлым" деп атауға рұқсат еткені. Мұнан артық абырой жоқ. Сондықтан Оған қайтып кел, Ол беріп келген соңғы жүрек соғысы Ол бермеуді таңдаған сәтке айналмай тұрып.