Маған жай ғана жұбату емес, шынайы жауап керек
Мен әрқашан Алланың тек қана жақсылық иесі екеніне, шынайы жандарды көретініне және шынымен жақсылыққа ұмтылған адамды тастамайтынына сеніп келдім. Ешкімді ренжітпеуге тырыстым, тіпті абайсызда болса да, кейде өзіме дұға тілегенде өзгелерге де соны тілемей тұрып, кінәлі сезінетінмін. Бірақ осының бәрі болғаннан кейін, енді неге сенерімді білмей қалдым. Жылдар бойы өмір тек төмен құлдырап жатты, ал менен әлдеқайда ойсыз не мейірімсіз болып көрінетін жандардың жүгі жеңілірек өтіп жатқанын көріп келемін. Шексіз мейірімді деп сипатталған Раббымның менің және анамның ондаған жылдар бойы тартқан азабын көріп тұрып үнсіз қалуын түсіне алмаймын. Өміріміздің, жастығымыздың көп бөлігі жай ғана күн көруге кетіп, жоғалды. Мен күш жинаудың орнына, әлсіреген, ренішті, үмітсіз, кейде соншалықты ауыр күй кешемін, бұл азапты сүйрегенше, жоқ болып кетсем бе деп те ойлаймын. Өтінемін, маған әдеттегі сөздерді айтпаңызшы: "Алла жақсы біледі", "бұнда бір хикмет бар", "бұл сені шыңдайды", немесе "бір күні бәрі өзгереді". Мен пайғамбарлардың оқиғаларын, сабыр мен тәуеккел туралы ғибраттарды білемін. Менің істегенім де дәл сол еді. Сендім, күттім, босатып қойдым, Алла бәрін біледі деп өзімді жұбаттым. Бірақ шындығым жеңілдемеді. Одан сайын ауырлай берді. Кейде ойлаймын - егер басынан ешкім мені құтқаруға келмейді, бәріне өзім тырмысып жетуім керек деп сенгенімде, өмірім жеңілірек болар ма еді? Мүмкін ол кезде көбірек тәуекелге бел буып, басқаша таңдаулар жасап, жолдар ашылады деген үмітке азырақ сүйенер ме едім. Осы қиындықтардың бәрі неге алып келуі керек? Төзімділікке ме? Мен өзімді бұрынғыдан да әлсіз, үмітсіз, ынтасыз сезінемін, әрбір тамған жасты, әрбір ауыр түнді санайды делінетін Құдайға жақындай алмай қалдым, ал ол сол көз жастың төгіле беруіне жол беруде. Қазір тіпті ғажайыптар да тілемеймін. Кейде жай ғана бір күн көз жассыз, жаншылмай өмір сүруді тілеймін. Шынымды айтсам, иманымнан айрылдым деп ойлаймын. Ешкімнен дінді кез келген бағамен қорғауды сұрамаймын. Осы шекке шынымен жеткен - Алланың үнсіздігіне, дүниенің әділетсіздігіне, тәуекелге, азаптың әрдайым жеңілдікке немесе күшке алып бармайтындығына күмән келтірген, бірақ сонда да өзін алдамай сенімге қайта оралған бауырларымнан жауап естігім келеді. Өйткені дәл қазір менің еш нәрсеге шамам келмей тұр.