Құран ата-анамның кемшіліктеріне көзқарасымды қалай өзгертті
Соңғы кезде барлық жерде бір заңдылықты байқап жүрмін. Ата-аналар қартаяды. Балалар бос емес болады. Әңгімелер қысқарады. Келулер азаяды. Телефон қоңыраулары тек қана белгі соғуға айналады. Сосын наразылықтар басталады. "Ата-анам мені ешқашан түсінбеді." "Олар маған тым қатал болды." "Олар қателесті." "Олар менен гөрі бауырымды артық көрді." "Маған керек кезде олар жанымда болмады." Мүмкін, бұлардың кейбірі рас шығар. Ата-аналар адам. Олар да жаңылысады. Кейбіреуі қатал. Кейбіреуі махаббатын оңай көрсете алмайды. Кейбіреуінде өмір бойы қалыптасқан әдеттер бар. Жасы ұлғайған сайын кейбіреулері өз жолдарынан танбайтын болады. Кейбіреулері бір әңгімені қайта-қайта айта береді. Кейбіреулері болмашы нәрсеге жылап жібереді. Қартаю адамды өзгертеді. Шынымды айтсам... кейде олармен тіл табысу қиындайды. Бірақ осыны ойлап отырып, бір сұрақ мені мазалады. Ислам не дейді шынымен? Біздің әдет-ғұрыптарымыз емес. Әлеуметтік желі емес. Сезімдеріміз емес. Алла бізден не қалайды? Құран мен сенімді сүннетті зерттегенде, мен мынадай аяттарды кездестірем деп ойладым: "Ата-анаңа жақсылық жаса, егер олар саған жақсы болса." Бірақ мұндайды көрмедім. Алла ата-анаға жақсы қарауды ешқандай шартпен байланыстырмады. Сосын бүкіл ойымды өзгерткен бір аятқа тап болдым. Алла айтады: тіпті ата-ана баласын ширкке-ең үлкен күнәға-итермелесе де, мүмін оларға бұл жөнінде бағынбауы керек, бірақ бұл дүниеде олармен жұмсақ қарым-қатынаста болуы тиіс. Бұл мені тоқтатып тастады. Егер тіпті ширк те олардың жұмсақ қарауға құқығын жоймаса... Менің жараланған эгом жоя ала ма? Ескі реніштер жоя ала ма? Балалық шақтағы көңіл қалулар жоя ала ма? Мені өсірген кездегі олардың қателіктері жоя ала ма? Сосын маған түсінікті болды. Мүмкін, мен дұрыс емес сұрақ қойып жүрген шығармын. "Ата-анам мінсіз болды ма?" деп сұраудың орнына, "Мен Алла маған жүктеген құқықтарды өтеп жүрмін бе?" деп сұрауым керек шығар. Себебі Есеп күні Алла менен ата-анамның мінсіз болғанын сұрамайды. Олардың қателіктері өздеріне. Менің жауабым өзіме. Олар Алланың алдында жауап береді. Мен де солай. Ислам ата-ананың кемшіліктерін елемей тастамайды. Ата-аналар балаларын қалай өсіргені үшін Аллаға жауапты. Балалар ата-анасына қалай қарағаны үшін Аллаға жауапты. Бірі екіншісін жоққа шығармайды. Мүмкін, мен алған ең үлкен сабақ мынау: Біреудің қателіктері Аллаға бағынбауыңа себеп болмасын. Бәлкім, менің ата-анам мінсіз болмады. Алла бұны әуелден біледі. Бірақ егер Ол бүгін менен: "Сен олардың хақысын өтедің бе?" деп сұраса, Мен не дер едім? Алла бізді Өзі разы болатын нәрселерге бағыттасын. Аумин. Құран аяты немесе сенімді хадис өмірге деген көзқарасыңды толығымен өзгерткен кезің болды ма? Шынымен естігім келеді.