Шаршап, үмітімді үзуден, бірақ иманымды ұстануға тырысамын
Әссәламу алейкум, бұны қалай бастау керектігін біле алмай жүрмін. Дүниеге батып кеткендеймін, бәрі сөзсіз ауыр әсер етеді. Мұның бәрін аяқтау туралы ойлар жиі келіп тұрады, бірақ сол кезде еске түсесің - егер бұл мені одан да нашар жағдайға әкелсе ше? Алғасы барсын, сол қорқыныш маған кедергі жасап тұр, бірақ ауруымның өзі жоғалмайды. Менің шейтаның құлағыма сүйлеп жатқандай сезінемін, әрбір қиындықты пайдаланып мені қайта жығады. Жылдар бойы намаз оқып, байланыста болуға тырысып келемін, бірақ іс жүзінде құрып қалдым. Кейде мен өмірімде бейбітшілік тіпті жазылған ба немесе күндізді күнге сүйреп жүремін бе деп ойға саламын. Маған нақты сұрақ жоқ, жай бұны бір жерде айтып, осындай қараңғы жағдайда болған адамнан естем деп келді. Өзіңіздің жаныңыз осындай қираған сезілген кезде, қалай иманыңызды сақтап қаласыз?