Осы дүниеден шаршаған басқа біреу бар ма? Мен үйге қайтқым келеді.
Осы ойларды бір жерге шығару керек, ішімде тым ұзақ отырды. Ешкім алаңдамасын, өзіме зиян келтірмеймін. Оны істемеймін. Өз-өзіне қол жұмсау – харам, мен Алладан және тозақ азабынан қорқамын. Өз өмірімді өзім тоқтату дұрыс жол емес екенін білемін. Бірақ кейде Алла мені өзіне қайтарса екен деп тілеймін. Міне, түсіндіру қиын нәрсе осы. Мен өлім туралы ойлаймын, қорқудың орнына, жеңілдік сезімін сезінем. Алланың мені шақырғанын елестетемін, періштелерге: "Құлым шаршады. Оның жанын ал", – деп айтқандай. Сосын мен жымиямын. Осының бәрін артқа тастап, тыныштыққа қауышып, ақырында мені жаратқан Затқа қайту идеясы – бұл өте жұбанышты. Кейде Алла менің атымды білетінін ойлаймын. Барлық нәрсенің Жаратушысы. Патшалардың Патшасы. Бүкіл ғаламды жаратқан Зат, бірақ менің бар екенімді біледі. Ол менің атымды біледі. Ол мен жасыратын әр ойды, ешкім көрмейтін әр жасты, жасаған әр қатемді, жалғыздық сезінген әр сәтімді біледі. Мен Оның жаратқанының алдында ештеңе емеспін, бірақ Ол мені әлі де біледі. Бұл ой мені айтып жеткізгісіз жымитады. Бірақ сосын ойлаймын: "Дайын емес болсам ше?" Менің күнәларым бар. Мен көп уақытымды босқа өткіздім. Иманым бірде жоғары, бірде төмен болады. Тиіспеуім керек нәрселерді елемедім. Мен болғым келген адам бола алмадым. Егер Алла мені бүгін қайтарса, жәннатты алуға жеткілікті іс істегендей сезінбеймін. Сонымен, мен екі сезімнің ортасында қалыппын. Мен өлімнен қорқамын, себебі мені не күтіп тұрғанын білмеймін. Және өмір сүруден шаршадым, себебі тағы қанша ауыртпашылыққа шыдай алатынымды білмеймін. Маған 25 жас қана. Адамдар мені жас дейді, өмірім алда деп, бірақ шынымды айтсам, бұл ой мені қорқытады. Алда тағы не көруім керек екенін ойлап, әбден титықтап біттім. Өз қолыммен өлгім келмейді. Аллаға қарсы келгім келмейді. Тек ауыртпашылық тоқтаса екен деймін. Шынында, бұл дүние мені әбден шаршатты. Мына бітпейтін қуу. Үмітіңе жетпеу. Қолданылу, сеніміңді ақтамау, ешкім шынымен жақсылығыңды қаламайтындай сезіну. Ақша, мансап, жетістік, неке – бақытты етеді дегеннің бәріне жүгіру, бірақ бәрібір ішің бос қалады. Мен осының бәрінен ажырап қалғандай сезінемін. Бұл дүниені бұдан былай қаламаймын. Тек үйге қайтқым келеді. Тек Соған қайтқым келеді. Маған сабыр керек екенін білемін. Алланың рақымы күнәларымнан үлкен екенін білемін. Өмір сынақ екенін білемін. Мұның бәрін білемін. Мен жай шаршадым. Инна лилләһи уә инна иләйһи раджиун.