Елде пайғамбарымыздың ﷺ өмір тарихын естігенде жүрегі шытырланып, көзі жасына толып қалатын басқа да адам бар ма?

Бұл менің ішімде не болып жатқанын түсіне алмаймын. Әрқашан да Расулуллаһтың ﷺ өмірінен әңгіме естігенде, әсіресе оның қиындыққа, теріске шығарылуға тап болған кездерінде, сүйіктілерін жоғалтқанда, немесе осының бәріне қарамастан мейірімділік пен сабыр көрсеткенін естігенде... менің көздерім жасына толады. Кеудем сығылып алады. Жүрегім сипаттай алмайтын бір нәрсені ұстап тұрғандай сезіледі. Кейде мен жасымды тоқтатуға тырыспаймын да. Балаша бақырып жылағанымдай, өзімді жылауға беріп жіберемін. Қазір де осы сөздерді теріп жатқанда, көздерім дымқыл. Осы сезімді сөзбен сипаттауға тырысып отырмын, бірақ ішімде не болып жатқанын түсіндіруге жүрегім ауыр. Мүмкін, оның өмір тарихын естігенімде, бұл мен үшін жай тарих емес деген соң. Бұл жүрегіме жетеді. Оның бұл үммет үшін көтергенін, көтерген ауыртпалығын ойлаймын. Содан кейін оны ешқашан көрмеген адамдар - мен сияқты, ғасырлардан кейін туғандар - әлі де оның қамқорлығында болған. Өзімді ойланып қалғанымды сезінемін... Адам ешқашан кездеспеген бір адамды қалайша осындай терен сүйе алады? Мен иманға қайтқан адаммын, сондықтан шығар, бұл мені осыншалықты қатты қағып тұр. Мен өзімді мүлдем жалғыз сезініп, өзімнің орнымды таба алмайтын кездерім болды, содан кейін Аллаһ мені исламға бағыттады. Енді, бізге осы хабарын жеткізген адам ﷺ туралы естігенде, мені қуаныш пен қайғының үлкен толқыны басып алады. Сол жерде болғым келеді. Оған ﷺ жақын отырып, оның сөзін еститін, күлкісін көретін, және оған жүздеген жылдардан кейін біреу оның жеткізген хабары арқылы исламды тапқанын білдіретін болсам. Оның орнына, мен жасы төгілген көзбен мына жерде отырып, мынаны сыбырлай аламын: Аллаһумма салли уа саллим ‘ала- Мухаммад ﷺ. Жүрегім неге осылай реакция беретінін білмеймін. Бірақ, мүмкін, кейбір жасқа себеп қажет емес. Кейде жүрек сөз жетпейтін бір нәрсені таниды.