Алға жылжудың амалын іздеп
Ассаламу алейкум, бәріне. Мен инженермін, жеке университетті жаңа бітірдім, және өмірімдегі кейбір нәрселер мені толығымен тұйыққа тіреп, дәрменсіз сезіндіреді. Университетке түскенде, ауылдан қалаға көшіп келдім - мүлдем жаңа орта, жаңа тұлғалар, мен тек бәрімен тіл табысып, жақсы қарым-қатынаста болғым келді. Бірақ жылдар өте келе, оның оңай емес екенін түсіндім. Не істесем де, әрқашан біреу менің бір қылығыма ренжіп қалатын. Адамдардың мақұлдауына әуестеніп кеткенімді өзім де байқамай қалдым. Бәрімен тегіс болу үшін, мен оларға еліктеп, іштеріне кіріп, білмей қалғанша, өсек-аяңға батып кеттім. Бастапқыда кішкентайдан басталды, бірақ уақыт өте қорқынышты бір нәрсеге айналды - мысалы, адамдар туралы өтірік әңгімелер шығарып жүрдім. Алғашында кінәлі сезінетінмін, бірақ көп кешікпей ол кінә жоғалып кетті. Дәл сол кезде өмірімдегі бар рақым мен берекеттің құрғап қалғанын байқадым. Университеттің соңы өте ауыр болды. Біреумен жақын болу үшін екінші біреу туралы жаман айтатынмын, ақырында бәрі түсінді. Қатты масқара болдым. Шынымды айтсам, оларды кінәламаймын - мен қателестім, Алланың осының салдарын маған тартқызып жатқанын білемін. Соңғы күндерде ешкім жаныма келгісі немесе тіпті сөйлескісі келмеді, мен осы ауыр жалғыздықты көтердім. Бір-екі сұрағым бар, көмек керек: 1) Ғайбат туралы және оның қаншалықты ауыр екені туралы хадистерді білемін. Көп адам туралы жаман сөз айттым, кейбірінің атын да есіме түсіре алмаймын. Кейбіреулерімен жағдай соншалықты бұзылған, тіпті кешірім де сұрай алмаймын, егер хабарласуға тырыссам, олар мені мазақ қылады деп қорқамын. Қиямет күні Алла мені осы үшін кешіруі үшін не істей аламын? 2) Өмірімнен барлық рақым мен берекет кетіп қалғандай сезінемін. Нақты мақсатым жоқ, намазды тастадым, тіпті өкінбеймін де, Құран оқығым келмейді, еш нәрсеге, тіпті оқуыма да зейін қоя алмаймын. Өзімді қалай түзете аламын? Шынымен де, жүрегімнің түбінде жақсы адам болғым келеді және осы ауыр кінә мен өкініштен арылып, әрі қарай жылжығым келеді.