Алланың қажет кезде берген ескертуі 🌩️
Мен көптен алып жатқан ауыр васвасамен – иманды және Алланың бар болуын да сұраққа түгізген жұмбақ үрейлі ойлармен күрестім, астағфирулла. Бұлар мені қатты қорқытты. Олар пайда болған сайын, оларға бір сәт бермей, қатты жойып жібердім. Осы ішкі күресте болса да, салатын, оразаның, Құранды оқып, дуға жасауды тоқтатпадым. Бірақ іштей, үнемі қайғырдым: иманымның азайғаны болса? Рамазан келгенде, жағдай жақсарады деп ойладым. Ол жақсарып қойған жоқ, керісінше қаттырады. Құран көп оқығандықтан және терең қарастырғандықтан, ойлар қатты қарқындады. Өз санаымның иманды соғып жатқаны сезілді. Бұл өгіздер Шайтаннан деп білдім, бірақ білу оларды тоқтатпады. Ең ауыр жері – кейде ібаданың жай қылып қойған болуы сезіліп жатқандығы. Алламен байланысымның азайып жатқанымен қатты қорқтым. Осы күндерде қатты жыладым. Отырып, жанымды жаладым: 'Йа Раббы, иманымды алып қоймашы. Сен менің бәрімсін. Сені жоғалтуға қабілетім жоқ. Иманымды қорғашы.' Сонымен бірге, басқа да бір оқиға болып жатты. Мен шағын бизнес жүргізем, және Рамазанның соңғы түндеріде, тақ түні де болған ірі базарға қатысуға көптен бұрын тіркелдім. Орнымның төлемін төледім, тауарларды дайындауға көп уақыт жұмсадым, және қатты қуандым – бұл көптен қатысқым келетін іріктеу болды. Ал содан кейін, өзі бақылай алмайтын жағдайлардан, қатыса алмайтынымды түсіндім. Қатты қапа болдым. Көп жұмыс жасадым, өз орнымның көрінісін, кездесетін адамдарды көз алдымға елестетім... және жай ол жоғалды. Көп күндер қапа болып, өзімді жіберіп, көп жұмыс жоғалған сезімінде болдым. Дуға жасадым: 'Йа Алла, бұл мен үшін жақсы болса, қатысатын жолын жасашы.' Бірақ жіберіп қалғаныма жай сезіммен боланы, тақ түні күшті музыка болғандықтан. Әсіресе: 'Йа Алла, қатысқым келмесе, жіберіп қалғаныма кінәраттануымды қоймашы.' Іріктеу күні келгенде, онлайн жаңалықтарды көрдім – барлығы көркем орналарын құрып, өз өнімдерін көрсетіп, қуанышты болды. Жүрегім қайнады. Жіберіп қалған сезімі күшейді, және үнемі, мен бар болуым керек деп ойладым. Ол түні, салатында, барлығы жай ашылып қалды. Сужудада жыладым және Аллаға өз сезімдерімді айттым: 'Йа Алла, бұл жіберіп қалғанымды кінәраттануымды қаламаймын. Мен үшін болатын нәрсені жоғалтқан сезімінде болмашы.' Ал содан кейін таңқаларлық оқиға болды. Жайдан жай, осы жерде болмайтын үлкен найзағай шақырым тас болды – Қатты жел, ағаштар сынып, терезелер жарылып, шаңды жауын, барлық жерде алаңдау. Кейінірек, жаңалықтар келді: барлық базар найзағай шақырыммен бүлдінген. Орналар құлап, тауарлар бүлдінген, сатушылар өз өнімдерін жоғалтқан, кейбір адамдар зардап шеккен, іріктеу тоқтатты. Осыны көргенде, таң қалдым. Жіберіп қалғаным үшін жылаған іріктеу... апатқа айналған. Кейінірек түні, Құранды Ар-Ра'д сүресіне аштым. Түсіндірмесін оқыдым және таң қалдым – найзағай мен шақырым тастардан айтып жатқандығы. 'Ра'д' найзағай деген мағынасын оқығанша білмедім. Көптен күмәнмен күрестен және Аллаға иманын қорғашы деп жанымды жалағаннан кейін, бұл сәт мені терең сезіндірді. Алла барлық дуғаларды, тіпті жылап жасаған дуғаларды да естігенін ескертуі сезілді. Ол түнен бастап, алхамдулилла, иманым өте көптен бергідей қатты болды.