Abin Da Ya Taimake Ni Na Karɓi Wahala Kuma Na Samu Natsuwa A Cikinsu

Ni ba malama ba ce, kawai ina raba abin da na fuskanta. Lokacin da nake ƙarama, rayuwa ta buga da ƙarfi har na so in daina ƙoƙari sau dayawa, kuma ina ɗan shekara 14 ma na yi tunanin zai fi sauƙi in riƙa nuna kamar ban yi imani da Allah ba maimakon in ji kamar yana fushi da ni. Na tsani lokacin da mutane suke cewa "saboda Allah yana ƙaunarka ne" gaskiya, wasu wahaloli ba su ji kamar ƙauna ba ko kaɗan, kuma na kasa fahimtar hakan. Ina magana ne kawai game da abin da na gani a rayuwata-ba na so in tayar da hankalin kowa. Na ji kamar da ƙyar nake tsira a kowanne bangare na rayuwa. Sai abubuwa suka daɗa munin har na zama ni kaɗai kuma na san babu wanda zai iya gyara su. A lokacin ne na juya ga Allah. Na kasance ina magana da shi kamar: Gaskiya ban fahimta ba, ina ƙoƙarin karɓe wannan saboda ba ni da wani zaɓi amma na kasa. Ina zub da zuciyata kawai, kamar magana da wani dattijo mai hikima, kamar idan kana da uba da ka san zai iya daidaita al’amura ko kuma a ƙalla ya taimaka. Ban yi masa ƙarya ba. Na faɗa masa a fili cewa ban ga ma’anar ba, ban ga wani alheri da zai fito daga ciki ba, kuma mafi muhimmanci na ji ba dadi kuma kamar ban cancanci hakan ba. Abin da ya canza a gare ni shi ne lokacin da na yanke ƙauna gaba ɗaya. Gaskiya, ba ni da wani zaɓi. Na bar abin haka kawai na roƙi Allah ya kula da shi saboda ya san ba zan iya ba kuma. Kuma a hankali abubuwa suka fara gyaruwa. Wani lokaci abin yakan ba ni mamaki, wani lokaci kuma ba sosai. Idan mutane suke magana game da wahala, kamar ana tsammanin ka juya digiri 180 nan da nan bayan ta, kuma a wasu sassan rayuwata hakan ya faru, alhamdulillahi. Lokacin da nake karatun Alƙur'ani da labaran Annabinmu Muhammadu ﷺ, na fahimci wani abu da nake jin ba a yawan magana akai. Allah ya damu sosai da yadda muke ji. Bai taɓa cewa dole ka mika wuya cikakke ba tare da wani shakka ba. Ya ce ku yi imani da ni kuma ku yi haƙuri. Allah ya ta’azantar da Annabi sosai, kuma bai ce kawai "saboda ina ƙaunarka ne ba." Ya amince da motsin zuciyarsa a zahiri. Lokacin da na gane hakan, ban taɓa jin an tabbatar da ni a duk rayuwata ba. Na taɓa jin wata ’yar’uwa tana faɗin wani abu da ya dade a raina: idan ka fuskanci wahala, zai yi wuya ka karɓe ta ko ka ga ci gaba, amma ka yi ƙoƙarin godewa Allah kuma ka yi tunani "alhamdulillahi, Allah yana ganin ci gaba a cikina ko da ni ban gani ba. Allah yana imani da ni ko da har yanzu ban yi imani da kaina ba." Kada ka tilasta, kawai ka faɗi yadda kake. Ina da misalai dayawa, amma ina ganin zai fi kyau ka gwada da kanka ka yi tunani. Domin idan ka waiwaya baya a rayuwarka, kowace wahala ta canza wani abu a cikinmu. Wataƙila muna buƙatar ƙarfin zuciya, ko mu tsaya kan kanmu, ko kuma mu zama masu kulawa. Kuma har yanzu kana buƙatar tunatar da kanka akan hakan lokaci zuwa lokaci. Ba na ƙoƙarin yin mugun magana game da kowa, amma ina ganin wannan misali ne mai kyau: lokacin da abokiyata ta mutu tana ɗan shekara 19, na ji wata mata ta gaya wa mahaifiyarta ta ta’azantar da ita ta hanyar cewa Allah yana son ’yarta a Aljanna ne shi ya sa ya ɗauke ta. Tana da kyakkyawar niyya, amma lokacin da na ji hakan, ya sa na ji kyamar Musulunci. Ba na jin daɗin irin wannan maganganun saboda ba zan ji ana ƙaunata ba ko kaɗan. Zan yi tunani, to ni ma zan iya yin wani abu domin in shiga Aljanna, ko kuma laifina ne. Abin da ya taimake ni wajen jimre mutuwarta shi ne na yarda da gaske cewa ban san me zai iya faruwa ba, ban san abin da makoma ta tanadar mata ba, kuma Allah ne Mai jin ƙai. Wannan ya ba ni kwanciyar hankali sosai. Lokacin da nake son wani ya tuna Allah, ina son su tuna lokutan da suka ji rahamarsa, ƙaunarsa, gafararsa. Yadda wasu mutane suke shigowa rayuwarmu suna albarkace mu. Lokutan da muke cikin tsoro amma muka samu nasara. Dukanmu muna da tunanin da Allah ya albarkace mu kuma ya nuna mana yadda ake jin ƙaunarsa. Shi ke nan. Ina fata abubuwa su gyaru kuma ka sami natsuwa da kwanciyar hankali.